Ocena brak

TEORIA PRZYWIĄZANIA J. BOWLBY’EGO - Przywiązanie w okresie życia dorosłego

Autor /Horacy123 Dodano /02.07.2011

Przywiązanie u osób dorosłych można określić jako stałą tendencję danej jednostki do szukania i utrzymywania bliskości i kontaktu z inną konkretną jed-nostką lub kilkoma innymi konkretnymi jednostkami,  które są dla niej źródłem subiektywnego poczucia bezpieczeństwa.

Każda osoba dorosła zaangażowana jest w liczne, mające dla niej różną wagę relacje interpersonalne, z których część ma charakter bliskich więzi emocjonalnych. Niektóre z tych więzi można określić jako przywiązanie, ponieważ płynie z nich dla danej osoby poczucie bezpieczeństwa.

Istnieje kilka typów przywiązania osób dorosłych: przywiązanie do własnych rodziców, przywiązanie do własnych dzieci, przywiązanie do partnera w romantycznej miłości oraz pokrewny typ przywiązania do współmałżonka, przywiązanie do przyjaciela. W życiu osoby dorosłej mogą również zaistnieć relacje, które w zależności od okoliczności mogą, ale nie muszą, przekształcić się w więź przywiązania, np. relacja z psychoterapeutą.

Przywiązanie do partnera w romantycznej miłości i do współmałżonka. Więź przywiązania do partnera w romantycznej miłości, a  potem do współmałżonka wydaje się, że ma największe znaczenie w poczuciu bezpieczeństwa osoby dorosłej. Więź ta jest z reguły wzajemna i symetryczna, przy czym oprócz systemu przywiązania, są w niej zaangażowane również system opiekuńczy i system re-produkcyjny. W wielu kulturach pociąg seksualny wydaje się, że ma największe znaczenie w początkowych fazach relacji między mężczyzną a kobietą. Wraz z jej przedłużaniem się wzrasta znaczenie systemów przywiązania i opiekuńczego. One też wydają się przyczyniać do dalszego trwania związku nawet przy zmniej-szeniu się zainteresowania seksualnego ze strony obu partnerów relacji.

Przywiązanie do rodziców. Przesunięcie akcentu z przywiązania do rodziców na przywiązanie do rówieśników, które następuje w okresie adolescencji, nie po-woduje zaniku przywiązania do rodziców, chociaż nie odgrywa już ono tak znaczą-cej roli jak w okresach niedojrzałości. Wydaje się, że w większości kultur więź ta ciągle istnieje, a rodzice wykazują ciągle postawę opieki i pomocy w stosunku do swoich dorosłych dzieci nawet wtedy, gdy założyły już one swoją własną rodzinę.

Przywiązanie do własnych dzieci.  Postępujący proces starzenia się lub po-ważna choroba sprawiają, że osoby zaawansowane wiekiem stają się mniej zdolne do uważania na siebie i szukają pomocy ze strony młodszych i silniejszych osób dorosłych. Tradycyjnie są to dorosłe dzieci, które  stają się w ten sposób posta-ciami przywiązania dla rodziców. Zamiana ról między rodzicami i dziećmi, a więc sytuacja, kiedy dziecko dostarcza matce lub ojcu wsparcia i poczucia bez-pieczeństwa, jest czymś dysfunkcjonalnym w dzieciństwie i nie sprzyja właści-wemu rozwojowi emocjonalnemu dziecka. Jednak przejęcie opieki nad starzeją-cymi się lub chorymi rodzicami przez dorosłe już dzieci nie pociąga za sobą ta-kiego niebezpieczeństwa i może być właściwe i funkcjonalne.

Cechą charakterystyczną przywiązania u osób dorosłych jest przenikanie się systemu zachowań związanych z przywiązaniem z systemem zachowań opiekuń-czych. O ile w dzieciństwie zachowania związane z przywiązaniem były charak-terystyczne dla dziecka, a zachowania opiekuńcze dla osoby dorosłej pełniącej rolę postaci przywiązania, to u osób dorosłych mamy do czynienia z wzajemno-ścią przywiązania i naprzemiennym występowaniem zachowań związanych z przywiązaniem i zachowań opiekuńczych. Jest to szczególne widoczne w rela-cjach między partnerami w romantycznej miłości i między małżonkami.

Podobne prace

Do góry