Ocena brak

Teologia i praktyka chrztu pierwotnego kościoła

Autor /Franek Dodano /25.04.2011

- Przez chrzest osoba staje się chrześcijaninem i współczłonkiem wspólnoty Kościoła - chrzest w imię Jezusa Chrystusa jednoczy z Jego Osobą i Jego losem z Jego śmiercią i Jego nowym życiem. Zewnętrzny znak nawiązuje świadomie do chrztu Jezusa Chrystusa w Jordanie. Wzywanie i proklamowanie Jego imienia nad chrzczonym sygnalizuje z jednej strony przyjęcie na własność Jego nauki, z drugiej natopmiast zbawienie i nowy porządek.

Dokonuje się tu początek naśladowania i opuszczenie starej drogi grzechu - chrzest inicjuje egzystencję w Duchu Świętym. Nie jest to żaden dodatkowy punkt widzenia lecz wyrażeniei rozwinięcie tego co zostało powiedziane w odniesieniu do Chrystusa. Moc Jahwe i Moc Jezusa Chrystusa opieczętowały ochrzczonego wyposażając go w znak własności.

Nowe życie jest darem a jednocześnie zobowiązaniem dlatego chrzest nie jest nigdy tylko przeszłością. To co określone jest w trybie oznajmującym jako dar Boży, jako zadanie staje się przyczyną stałego etycznego imperatywu. - czyn Boga ogarnia czyn człowieka. Zbawienie Boże jest darowane, Jego aktywność jest zawsze czymś uprzedzającym. Przyjęcie nas przez Boga na własność jest Jego działaniem w Duchu Świętym, jednakże nie istnieje tu żadna magiczna tutomatyka(co to jest?): wyznanie wiary jest stałym elementem chrztu. Wiara i znak chrztu przynależą do siebie w sposób nierozerwalny.

Podobne prace

Do góry