Ocena brak

TEOLOGIA DOGMATYCZNA - Grzech pierworodny

Autor /Gienek88 Dodano /21.04.2011

Z objawienia wynika, że pierwsze sprzeciwienie się stworzenia Bogu dokonało się jeszcze przed rozpoczęciem historii ludzkości. Był to tajemniczy dla nas grzech aniołów, początek wszelkiego zła. W dziejach człowieka natomiast objawienie ukazuje fakt sprzeciwienia się Bogu, dokonany pod wpływem złego ducha, nazwany grzechem pierworodnym. Odróżniamy dwa znaczenia określenia „grzech pierworodny”:

a) akt nieposłuszeństwa popełniony przez pierwszych ludzi, na początku istnienia ludzkości.

b) stan braku łaski odziedziczony przez potomstwo pierwszych rodziców.

Stary Testament opisuje nieposłuszeństwo okazane Bogu przez pierwszych ludzi, a następnie wiele razy stwierdza, że wszyscy ludzie są grzeszni, że są skłonni do złego i niezgodni z Bogiem. Nowy Testament natomiast wyjaśnia to dokładniej, przez jednego człowieka grzech przyszedł na świat – przez Jezusa Chrystusa przychodzi usprawiedliwienie.

Dar nadprzyrodzonej świętości wprowadził człowieka od początku w stan przyjaźni z Bogiem. Przyjaźń z Bogiem wymaga od człowieka poddania się Bogu, posłuszeństwa, a więc dobrej woli. Brak tej woli, akt nieufności i nieposłuszeństwa, powoduje zerwanie przyjaźni i utratę łaski nadprzyrodzonej: to właśnie nazywamy grzechem. Kościół uczy, że przez grzech pierwsi ludzie „zasłużyli na gniew i niechęć Boga”. Trzeba tu pamiętać, że Bóg jest pełnią miłości, nigdy się nie zmienia i kocha także tego nieposłusznego człowieka. Cala zmiana następuje tylko po stronie człowieka; człowiek tak postępuje, że miłość Boga staje się dla niego udręczeniem. Ale Bóg nie obraża się na ludzi On ich nieustannie miłuje.

„Przez grzech pierworodny pierwsi rodzice podlegli śmierci i władzy szatana” – to znaczy, że w pierwotnym stanie łaski człowiek miał nie podlegać śmierci, był stworzony do życia. Śmierć nastąpiła jako wynik nieposłuszeństwa człowieka Bogu. Człowiek stał się uległy szatanowi.

Grzech pierworodny, który dziedziczymy, jest grzechem innym w sensie aniżeli grzech popełniony. Jest to pewien stan, a nie akt woli. Za grzech pierworodny nie możemy żałować, ani pokutować, bo my go nie popełniliśmy. Grzech pierworodny odziedziczony to nic innego, jak brak łaski – brak daru nadprzyrodzonego, który powinien być, bo natura była do niego przygotowana i nim obdarzona. Akt nieposłuszeństwa był w pierwszym człowieku. W nas istnieje tylko stan, spowodowany tamtym aktem. Mamy tu do czynienia z tajemnicą jedności ludzi między sobą. Bóg traktuje ludzkość jako jedność. W ten sposób dokonało się odkupienie. Chrystus umiera za wszystkich.

Przez grzech pierworodny człowiek utracił dar nadprzyrodzony, przyjaźń z Bogiem i życie Boże. Jest tu zjawisko osłabienia woli u człowieka, która stała się skłonna do złego i został zaciemniony umysł, który łatwo ulega błędom.

Podobne prace

Do góry