Ocena brak

TEODORA

Autor /Prosimir Dodano /19.04.2012

Gr. Theodśra 'dar boga', żeńska forma imienia Teodor, to samo co Dorotea. Teodora, ok. 500-548, cesarzowa bizantyjska, żona Justyniana I Wielkiego (zob.), kobieta niezwykłej urody i energii, wybitnie zdolna, wywierała ogromny wpływ na sprawy kraju, co zakochany w niej mąż znosił z filozoficznym spokojem. Brała czynny udział w polityce zagranicznej i kościelnej, mianowała i zrzucała papieży i patriarchów, niszczyła wrogów; niekiedy odwoływała rozkazy cesarza, często z korzyścią dla kraju.

Przyczyniła się do zdławienia powstania Nika (zob.), ratując w ten sposób tron. Większość z tego, co wiemy o niej, pochodzi od współczesnego jej historyka bizantyjskiego, doradcy Belizariusza (zob.), Prokopa z Cezarei, który We wszystkich swych pismach, Z wyjątkiem jednego, obsypuje ją pochwałami.

Tylko w Historii (zob.) sekretnej, krótkim, brutalnie złośliwym dziełku, poświęconym pośmiertnemu oczernianiu reputacji Justyniana, Teodory i Belizariusza, opisuje ją jako chciwą władzy i bogactw okrutnicę, bezlitosną dla opozycji, winną kilku mordów politycznych.

On też zapewnia, że była córką niedźwiednika w hipodromie, potem jako aktorka i nierządnica gorszyła i bawiła Konstantynopol sprośnymi pantomimami, miała dziecko z nieprawego łoża, była kochanką Syryjczyka Hecebolusa, który ją porzucił, po czym wyjechała do Aleksandrii na czas pewien. Pojawiła się znów w stolicy jako biedna, lecz uczciwa kobieta utrzymująca się z przędzenia wełny. Justynian zakochał się w niej, uczynił ją swoją kochanką, potem żoną, następnie królową, wreszcie cesarzową.

Św. Teodora, ok. 780-867, cesarzowa bizantyjska, żona cesarza Teofila, później regentka małoletniego Michała III, przywróciła kult obrazów, za co ją kanonizowano; obalona w 856, resztę życia spędziła w klasztorze.

Teodora, ok. 986-1056, cesarzowa bizantyjska, na której wygasła dynastia macedońska. Teodora oratorium (1750) G. Fr. Handla.

Podobne prace

Do góry