Ocena brak

Teatr „żywy" - Aktor

Autor /lol Dodano /18.02.2011

Aktor

 W starożytności — jak wiadomo — aktorzy grali w maskach, które wyrażały różne stany psychiczne, jak smutek, gniew, rozpacz itp.

Do końca XVI w. we wszystkich rolach — męskich i kobiecych

występowali w Europie wyłącznie mężczyźni.

Oprócz żywego aktora w teatrze ważną rolę może odegrać lalka

marionetka lub pacynka.

Słynny brytyjski teatrolog i scenograf, Gordon Craig. stwierdził, że aktor w teatrze powinien być czymś w rodzaju nadmarionetki. Jej gra wolna od emocji wykonawcy-człowieka, jest w stanie przekazać z góry ustalone treści.

Istnieją dwa style gry aktorskiej. Jeden zakłada dystans wobec kreowanej postaci, jest pozbawiony elementów naśladowczych wobec natury. Jest to gra w pełni kreacyjna, umowna. Aktor stanowi integralną część składową całości przedstawienia bez względu na to, czy gra rolę główną, czy też drugoplanową. Ten rodzaj gry aktorskiej znalazł swoje teoretyczne uzasadnienie w pracy Diderota Paradoks o aktorze.

Druga koncepcja gry aktorskiej, najdobitniej przedstawiona przez Konstantego Stanisławskiego w jego pracach, polega na wczuwaniu się w odtwarzaną postać. Aktor staje się —jak gdyby — odtwarzaną przez niego postacią, a tym samym identyfikuje się z rolą.

W teatrze współczesnym dominuje pierwszy sposób gry aktorskiej: kreowanie postaci z dystansu, gra umowna zamiast dosłownej.

Podobne prace

Do góry