Ocena brak

Tchórz paskowany

Autor /Epik Dodano /31.01.2012

Przypominający wyglądem amerykańskiego skunksa pasko­wanego, charakterystycznie ubar­wiony tchórz paskowany, zwany tez zorilla jest jedynie jego dale­kim krewnym. Płyn, który rozprys­kuje z gruczołów kołoodbytowych, ma być może najbardziej obrzyd­liwy zapach ze wszystkich substan­cji wydzielanych przez zwierzęta.
Tchórz paskowany, krótkonogie zwierzę o puszystym ogonie, występuje na obszarze od Senegalu i Sudanu do najdalszych skraw­ków południa kontynentu. Można go spotkać w większości środowisk, jednak preferuje półpustynną sawannę i rzadkie lasy. Jest jednym z naj­pospolitszych ssaków Afryki, jednak rzadko się go widuje, gdyż prowadzi nocny tryb życia.
Wyraźny rysunek sierści zorilli jest oznaką po­siadania skutecznych środków obronnych. Są nimi przede wszystkim gruczoły kołoodbytowe, które produkują silnie cuchnącą wydzielinę i sprawiają, że większe drapieżniki trzymają się z daleka. Miękkie, świecące futerko jest charakterystycznie umaszczone, ma szerokie czarne i białe pasy cią­gnące się od głowy wzdłuż pleców do ogona. Sierść na grzbiecie ma najdłuższy włos. Puszysty, gęsto owłosiony ogon jest biały z prześwitującymi wy­stającymi czarnymi włosami. Na małym, spi­czastym pyszczku są trzy białe plamy: dwie u na­sady każdego ucha i jedna na czole, pomiędzy oczami. Uszy i oczy są małe, czarne małżowiny uszne są obwiedzione białą sierścią. Kończyny przednie są wyposażone w długie, mocne pazury.
Tchórz paskowany jest zwierzęciem nocnym^ zawsze żyjącym samotnie. Dzień spędza w kry­jówkach pomiędzy skałami, w gęstych zaroślach lub w podziemnej norze - wygrzebanej przez sie­bie, jeśli gleba jest dostatecznie miękka, lub zaję­tej po innych zwierzętach. Czasami, na terenach zurbanizowanych, znajduje schronienie pod budyn­kami lub w opustoszałych budowlach. Tchórz pas­kowany zazwyczaj porusza się wolnym, swobod­nym truchtem, machając ogonem i lekko wyginając grzbiet. W razie potrzeby, na przykład gdy goni upatrzoną ofiarę, zorilla może wspinać się na drze­wa, a także pływać. Uważa się, że jest gatunkiem ściśle terytorialnym - zaciekle broni swoich tery­toriów, przy czym obszary zajęte przez samce prze­wyższają powierzchnią te strzeżone przez samice.

Aktywny łowca
Tchórz paskowany poluje głównie na gryzonie i inne małe ssaki, nie większe od zająca, a także na gady, ptaki i duże owady. Czasami żywi się rów­nież jajami i padliną. Chociaż ssak ten czasami wkrada się do kurników, to jego obecność w pobli­żu ferm jest pożądana ze względu na to, że ogra­nicza on liczbę gryzoni.
Tchórz paskowany aktywnie poluje na swe ofia­ry - goni za nimi nawet wtedy, gdy chronią się w swych podziemnych norkach. Chwyta więcej ofiar, niż jest w stanie zjeść za jednym razem, toteż upolowane zwierzęta magazynuje w określonym miejscu, po to aby zjeść je w późniejszym czasie. Pożera zdobycz tak jak kot, najczęściej połykając ją dużymi kęsami.

Rozmnażanie
O zwyczajach rozrodczych tchórza paskowanego niewiele wiadomo, gdyż jest zwierzęciem dość skrytym. Wydaje się, że okres rozrodu tego gatun­ku trwa od wczesnej wiosny do późnego lata. Osob­niki dorosłe przeciwnych płci spotykają się tylko w okresie kopulacji, a ich spotkania miłosne są dość hałaśliwymi wydarzeniami.
Młode rodzą się od września do grudnia po mniej więcej 36-dniowej ciąży. Samica rodzi w no­rze lęgowej od jednego do trzech ślepych młodych. Nora jest wysłana suchą roślinnością, a każdy no­worodek waży około 15 g. W momencie przyjścia na świat potomstwo jest okryte krótką sierścią o wyraźnie paskowanym rysunku. Miotem opieku­je się wyłącznie samica, jest ona troskliwą matką i przez kilka dni po porodzie rzadko wychodzi z nory. Młode otwierają oczy po 40 dniach, tydzień później zaczynają jeść pokarm stały, przynoszony przez samicę. Przestają ssać mleko w 18 tygodniu życia i po ukończeniu piątego miesiąca są już w pełni wyrośnięte.
Samice rodzą po raz pierwszy prawdopodobnie przed ukończeniem roku życia, samce przystępują do rozrodu po ukończeniu dwóch lat. Chociaż zwykle samica wyprowadza jeden miot w roku, czasami może ona kopulować i rodzić po raz drugi, jeżeli wszystkie młode z pierwszego zginą.
Wcześnie zabrane od samicy młode tchórze pas­kowane dość łatwo dają się oswoić i stają się miły­mi zwierzętami domowymi, pryskającymi cuch­nącą substancją tylko w sytuacjach wyjątkowych. Oswojony tchórz paskowany używa swej broni tylko wtedy, gdy zostanie przestraszony.

ODÓR TCHÓRZA
Tchórz paskowany posługuje się wydzie­liną gruczołów kołoodbytowych w sytu­acjach zagrożenia. Kierując się tyłem w stronę napastnika, unosi ogon w górę i stroszy sierść na grzbiecie, aby wydać się większym. Jeżeli to nie odstraszy nie­przyjaciela - i często tak jest - tchórz pry­ska na niego płynem będącym wydzieliną dwóch gruczołów kołoodbytowych. Czyni to bardzo celnie z odległości nawet 4 metrów, zwykle prosto w głowę napast­nika. Płyn ma tak okropną woń, że utrud­nia oddychanie i jest tak silny, że powo­duje chwilową utratę wzroku u wroga. Jeżeli i ten środek jest nieskuteczny, tchórz kładzie się na ziemię i leży w cał­kowitym bezruchu, udając martwego, tak jak to czynią na przykład niektóre oposy.


Tchórz paskowany, inaczej zorilla, (Ictonyx striatus) należy do rodziny Mustelidae i rzędu Carnivora.
Jest jedy­nym przedstawicielem swego rodzaju.
Długość ciała bez ogona: 28,5-38 cm
Długość ogona: 20,5-30,5 cm
Masa: do 1,5 kg

Podobne prace

Do góry