Ocena brak

Tarot

Autor /Zenon Dodano /31.01.2012

Tarot, talia 78 kart, dzieli się na dwie części zwane arkanami (arcanum - wtajemniczenie). Pierwsza część - Major Arkana - to 22 karty atutowe ponu­merowane od 0 do 21. Na każdej z nich widnieje charakterystyczny symbol lub wizerunek, czyli tzw. arkanum. Prawdopodobnie niezwykłość tych obra­zów sprawiła, że kartom tym zaczęto przypisywać znaczenie magiczne. W tradycyjnym tarocie każ­demu kolorowi przypisane jest wyobrażenie, na przykład: Miecz - odpowiednik pika, Kielich -odpowiednik kiera, Buława - odpowiednik trefla i Moneta (Denar) - odpowiednik kara. Karta ozna­czona numerem 0 nazywa się Głupiec, numerem 1 - Mag itd. Druga część - Minor Arkana to 56 kart podzielonych na cztery kolory odpowiadające kolorom zwykłych kart używanych na przykład do gry w brydża. Każdy kolor ma 14 kart od asa do 10 i cztery karty figuralne - króla, królową, ryce­rza i waleta. We współczesnych kartach do gry nie ma rycerza.
Istnieje kilka różniących się między sobą znacz­nie gier karcianych - na przykład tarok, albo tarochchi - wykorzystujących talię tarota. Do dziś nie wiadomo dokładnie, skąd pochodzi tarot. Niektórzy badacze sądzili, że tarot dotarł do Europy z Indii wraz z Cyganami, jednak o ile wiadomo tarot był znany w Europie już wcześniej. Według innej teo­rii tarota przywieźli z Azji Mniejszej krzyżowcy -rzeczywiście, już 1000 lat temu podobna gra znana była w Chinach i Korei, być może więc dotarła na zachód wraz z handlarzami jedwabiem.
W XV we Włoszech karty te nazwano taroecki. Podobno wówczas nimi wróżono, dlatego wła­dze kościelne nazywały je Biblią Szatana.
W XVII wieku działające wtedy bardzo aktyw­nie stowarzyszenia wolnomularzy i różokrzyżowców zainteresowały się tarotem, łącząc znaczenie kart z formułami kabalistycznymi. Kabała była sys­temem religijno-filozoficznym rozwiniętym przez żydowskich interpretatorów Biblii, którzy traktowa­li Pięcioksiąg jako źródło wiedzy tajemnej, widząc w nim zaszyfrowane w tekście ezoteryczne znacze­nia. Kabała była bliska systemom gnostycznym, które opierały się na poznaniu pozaracjonalnym.

Dzisiejsze zainteresowanie tarotem, jako formą przepowiadania przyszłości, zawdzięczamy skrom­nemu nauczycielowi z Francji, Antoine'owi Court de Gebelin, który w 1781 roku opublikował trzytomowe dzieło zatytułowane Le Monde Primitif (Świat prymitywny). Twierdził w nim, że tajem­nicze rysunki na kartach tarota wzorowane są na symbolach magicznych opublikowanych w staro­żytnej egipskiej rozprawie tzw. Księdze Tota. Jego zdaniem obrazują one wiedzę kapłanów, alchemi­ków i kabalistów. De Gebelin zetknął się z karta­mi tarota na południu Francji i w swoim dziele jedynie wspomniał o takim ich pochodzeniu, temat ten został jednak podjęty i twórczo rozwinięty przez jego rodaka, perukarza i astrologa-amatora Alliette'a, który sam siebie tytułował Etteilla.

W rzeczywistości wiele wskazuje na to, że 22 karty atutowe były pierwotnie używane w starej grze edukacyjnej służącej ćwiczeniu pamięci, popular­nej zwłaszcza w XIV, XV i XVI w.
Prawdopodobnie pierwotnie talia składała się z 50 kart przedstawiających wszystkie warstwy społeczne, od żebraka po króla; strukturę wszech­świata; cnoty kardynalne, siedem podstawowych dziedzin wiedzy i szereg innych przedmiotów. W jakiś sposób z czasem karty te wymieszały się ze zwykłymi kartami, w wyniku czego powstała gra zwana tarotem.
Karty do gry były używane do przepowiadania przyszłości od bardzo dawna, jednak w XIX wieku szczególną popularność zyskały właśnie karty do tarota, którym przypisywano mistyczne znaczenie. Od XIX w. powstała niezliczona ilość objaśnień poszczególnych układów kart i znaczeń poszcze­gólnych symboli. Wielu wróżbitów stworzyło też wzorowane na oryginalnych własne talie, dodając coraz to nowe symbole przydatne do ich indy­widualnych interpretacji i coraz dalej odchodząc od pierwowzoru.

Istnieje wiele sposobów odczytywania przyszłości z kart tarota, generalnie jednak opierają się one na jednej zasadzie. Wróżbita prosi klienta o przeta­sowanie albo przełożenie kart, a następnie układa, pewną ich liczbę w charakterystyczny wzór. Wyło­żone karty są następnie interpretowane tak, by odpowiedzieć na pytanie zadane przez klienta. Nie jest to przewidywanie przeszłości w sensie dosłownym, karty służą jedynie do skupienia uwagi zarówno klienta, jak i wróżbity. Koncentrując się na nich wróżbita niejako „dostraja się" do osobowości klienta, dowiaduje się, co jest dla niego najważ­niejsze oraz jak zachowuje się w określonych sy­tuacjach. Wyposażone w taką wiedzę, doświad­czone i utalentowane medium potrafi udzielić właściwej rady albo odpowiedzieć na niektóre nur­tujące zainteresowanego pytania.

Podobne prace

Do góry