Ocena brak

Szlachar

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: Nieco mniejszy od krzyżówki: długość ciała ok. 58 cm. U obu płci rozdwojony czub z piór; samce w upierzeniu godowym można odróżnić od innych traczy po czerwonobrązowej piersi i białej przepasce na szyi. Boki szare. Samiec w upierzeniu spoczynkowym i samica są podobne do nurogęsi w odpowiednich szatach. Wielkością też się nie różnią, zatem głównym elementem odróżniającym oba gatunki jest stopniowe przejście rdzawego upierzenia głowy w szaro-brązowe upierzenie ciała szlachara.

Tracze pływają głębiej zanurzone niż kaczki. Dość dobrze chodzą i chętnie odpoczywają na brzegu kilka kroków od wody. Mogą wznieść się w powietrze po krótkim rozbiegu zarówno z lądu, jak i z wody. Znawcy rozpoznają je po świszczącym locie także w nocy. W locie ustawiają się w ukośne linie. Potrafią zanurkować bezpośrednio z lotu. Latają z prędkością ponad 100 km/godz.

Środowisko: Gnieździ się w zacisznych zatokach morskich i na spokojnych wodach między wysepkami, a także na jeziorach i rzekach w tajdze. Południową granicę obszaru lęgowego w Europie stanowią wybrzeża Bałtyku i jeziora mazurskie. W zimie występują licznie na wybrzeżach Bałtyku, Norwegii i wokół Wfysp Brytyjskich.

Lęgi: Gniazdo buduje na ziemi w niskiej, gęstej roślinności przybrzeżnej. Nie wyściela go, jak dziuplaki, białym, z daleka widocznym, lecz ciemnobrązowym puchem. Początek lęgów w maju lub w czerwcu, w zniesieniu 5-12 jaj wysiadywanych przez 29-35 dni. Młode uciekając potrafią biec po wodzie.

Pożywienie: Ryby; zwykle poluje na nie gromadnie. Szlachary rzadko nurkują dłużej niż 20 sekund, ale uciekając mogą wytrzymać pod wodą do 2 minut.

Do góry