Ocena brak

Szkotyści - Franciszek z Meyronnes

Autor /Malina1243 Dodano /05.01.2013

Również bezpośrednim uczniem Szkota w Paryżu był Prowansalczyk Franciszekz Meyronnes. W 1320 r. został bakałarzem sentencji, następnego rokuodbył dyskusję z b e n e d y k t y n em Piotrem Rogerem (zachowały się fragmentyz tej dyskusji) i w r. 1323 uzyskał tytuł magistra. Zmarł po 1328 r.

Był on bardziej samodzielny niż Antoni i cieszył się sławą, otrzymał tytułDoktora Oświeconego (Doctor Illuminatus). Napisał między innymi Komentarzdo Sentencji w dwu redakcjach, z których druga redakcja komentarza do I księgibyła znanym i poczytnym skrótem; komentarze do dzieł Arystotelesa i szeregtraktatów De univocatione entis, De relationibus, De secundis intentionibus, którychjuż same tytuły zdradzają typowo szkotystyczną problematykę.

Najważniejsze w poglądach Franciszka jest jego rozwinięcie teorii Szkotao wewnętrznych sposobach bytu (modus intrinseci entis). W myśl tych poglądów,które wprowadzają w koncepcji Boga różnice formalne w Jego naturze, istnienieprzestaje być utożsamione z istotą Boga, i podobnie jak u Awicenny, jestono tylko modalnością bożej istoty. W ten sposób istnienie jest tylko wewnętrznymsposobem bytu Boga i dopiero czwartym z kolei e l e m e n t em w ujęciuJego istoty. W swej teorii idei wiecznych (ratio aeternd) w Bogu, Franciszek odchodziod Szkota, dla którego idea w Bogu jest j e d y n i e przedmiotem poznania(esse cognitum). Dla Franciszka z Meyronnes jest ona o wiele bardziej związanai zjednoczona z Bogiem, podobnie jak u św. Augustyna i Tomasza, niż w poglądachsamego Szkota.

W myśli Franciszka ogromną rolę gra pojęcie distinctio formalis, stąd zapewnenazwano go mistrzem biegłym w abstrakcji (magister acutus abstractionum).Z jego właśnie pism oraz z traktatów Szkota, ktoś anonimowy skompilowałTractatus de formalitatibus, pierwszy z licznego szeregu traktatów o tematycetypowej dla szkoły szkotystycznej.

Ciekawe są też poglądy filozoficzno-polityczne, które Meyronnes formułujew szeregu traktatów: Tractatus de principatu temporali, Quaestio de subiectione,Tractatus de principatu regni Siciliae. Franciszek wychodzi tu z analogii, którą przeprowadza pomiędzy stosunkiem przyrodzonego i nadprzyrodzonego porządkupolitycznego a stosunkiem zachodzącym pomiędzy filozofią i teologią.Lepiej uprawiają filozofię ci, którzy studiują ją ze względu na teologię, od tych,którzy uprawiają ją dla niej samej. Podobnie rzecz ma się i z władzą polityczną.Wbrew tendencjom Dantego i awerroistów czy Ockhama, Meyronnes jest zdania,że powinna na świecie istnieć jedna monarchia, której głową nie byłby jednakcesarz, lecz papież. T e n jedyny hierarcha byłby władcą zarówno w porządkudoczesnym, jak i duchowym, byłby on zwierzchnikiem wszystkich rzeczydoczesnych, a sam nikomu nie podlegał (qui praesideat omnibus temporalibus etnu lii temporaliter subsit)1021.

Podobne prace

Do góry