Ocena brak

Szkolnictwo w średniowieczu - ŚWIECKIE WYCHOWANIE RYCERZY I RZEMIEŚLNIKÓW

Autor /Chrystian Dodano /07.11.2011

Wychowanie w średniowieczu objęto niewielki procent młodzieży. Dzieci chłopskie nie uczyły się ani w szkołach kościelnych ani tym bardziej w szkołach mieszczańskich. Przygotowywanie do życia większości młodzieży magnacko-szlacheckiej i mieszczańskiej odbywało się poprzez zorganizowane przyuczenie w trakcie uczestniczenia w zajęciach dorosłych.

Dzieci rycerzy wczesnośredniowiecznych uczyły się sztuki wojennej od swych ojców. Edukacja takiego małego szlachcica składała się z dwóch etapów. W pierwszym trwającym najczęściej od 7 do 15 roku życia pełnił funkcję pazia, która polegała na usługiwaniu panu, a głównie pani dworu. Oprócz poznawania etykiety dworskiej uczono go śpiewania, układania ballad rycerskich, pieśni miłosnych i gry w szachy. Poza tym zapoznawano chłopaka za sztuką jazdy konnej i władania bronią, zapasami itp. Na niektórych dworach uczono chłopców czytania i pisani, a nawet łaciny. Edukacja pazia kończyła się nadaniem mu tytułu giermka, z czym wiązało się prawo noszenia miecza. Młodzieńca przydzielono pod opiekę wybranego rycerza, któremu towarzyszył na dworze w czasie turniejów i innych uroczystości oraz w wyprawach wojennych.

Zakończeniem wychowania rycerskiego było niezwykłe pasowanie giermka na rycerza. Uroczystość ta odbywała się po 21 roku życia., chociaż w przypadkach szczególnych okres ten skracano. Wychowanie rycerskie miło charakter wybitnie klasowy. Wpajane młodym chłopcom zasady moralne jak uprzejmość, rycerskość, szacunek dla innych, współczucie itp. Odnosiły się tylko do przedstawicieli własnej klasy społecznej. Wychowaniem dworskim obejmowało również, choć w znacznie mniejszym zakresie dziewczęta. Młode szlachcianki uczono na dworze magnackim dobrych manier, śpiewu, tańca, gry na instrumentach, a czasem czytania i pisania. Przygotowanie do życia poprzez praktykę dotyczyło również dzieci mieszczańskich.

Naukę zawodu rozpoczynali chłopcy w siódmym roku życia w warsztacie mistrza - jako terminatorzy. Pierwsze lata spędzali zazwyczaj na posługach, dopiero później dopuszczono ich do pracy w poznawanym rzemiośle. Czas nauki był ściśle określony - trwał od 3 do 11 lat. Po opanowaniu umiejętności zawodowych terminator był wyzwolony na czeladnika, który pracował dalej u majstra, ale już na odpowiednim wynagrodzeniem. Po nabyciu pełnej wprawy i po samodzielnym wykonaniu odpowiedniej pracy, rada danego cechu nadawała czeladnikowi godność majstra. Aby nie dopuścić do zbytniej konkurencji, cechy były niezwykle ostrożne w nadawaniu tej godności.

Podobne prace

Do góry