Ocena brak

Szkoła neoklasyczna

Autor /Encyklopedia Zarządzania Dodano /09.11.2011

Charakterystyka

Szkoła neoklasyczna, znana też jako szkoła ortodoksyjna, jest jedną ze szkół w historii myśli ekonomicznej, której początki sięgają lat siedemdziesiątych XIX wieku, a jej koncepcje są rozwijane po teraźniejszość.



Przedstawiciele i ich dzieła


Jej najważniejszymi przedstawicielami byli: Carl Menger (1840-1921), Leon Walras (1834-1910), William Stanley Jevons (1835-1882). Pomiędzy rokiem 1871 a 1874 wydali oni trzy książki, które wywarły wpływ na rozwój ekonomi ortodoksyjnej. "Theory of Political Economy" (W. Jevons), "Grundsatze der Volkswirtschaftslehre" (C. Menger), "Elements de l'economie pure" (L. Waleras) wydane całkowicie niezależnie, w różnych krajach, były początkiem narodzin analizy marginalnej, szerzonej przez Alfreda Marshalla (1842-1924), profesora z Cambridge, uznawanego za ojca nowoczesnej ortodoksyjnej teorii mikroekonomicznej, wykładanej po dzień dzisiejszy na kursach zarządzania. Następcami wyżej wymienionych byli: Eugen von Bohm - Bawerk (1851-1914), Fredrich von Wieser (1851-1926), Ludwig von Mises (1881-1973), Joseph Schumpeter (1883-1950).



Zakres badań


Ekonomia neoklasyczna nawiązując do klasycznego dorobku ekonomii klasycznej, twierdzi, że pomiędzy poszczególnymi czynnikami działalności gospodarczej istnieje ścisła współzależność. Ponadto, w procesie gospodarczym dochodzi do harmonijnego dopasowania się poszczególnych wielkości, co prowadzi do zapewnienie równowagi przy założeniu pełnego wykorzystania czynników produkcji. Tym samym cena na rynku jest wielkością wyznaczaną przez popyt i podaż.


W latach dziewięćdziesiątych neoklasycy przy udziale analizy marginalnej rozwijali koncepcję krańcowej produktywności czynników wytwórczych. Nowa analiza dotyczyła głównie sposobu podziału rzadkich zasobów pomiędzy alternatywne zastosowania na rynku. Do innych kluczowych pojęć tamtego okresu możemy zaliczyć także: malejąca użyteczność krańcowa, maksymalizacja użyteczności, międzyosobowe porównywanie użyteczności. Przy założeniu chęci do maksymalizacji zysku/użyteczności budowano modele teoretyczne dotyczące gospodarstw domowych i przedsiębiorstw, jak na tamte czasy wysoce abstrakcyjne. O ile powstające modele dotyczyły głównie strony popytowej gospodarstw domowych i przedsiębiorstw, tak podaż nie odnalazła dużego zainteresowania w konstrukcjach teoretycznych.



Metoda


Rozpowszechnianie analizy marginalnej nie odbywało się szybko, gdyż wiązało się kontrowersjami wokół nowej techniki. Pomimo, iż wcześni neoklasycy kładli nacisk na różnice pomiędzy swoimi poglądami a poglądami klasycznej ortodoksji, to w późniejszym okresie zdali sobie sprawę, że owe różnice polegały na zastosowanej metodzie, bazującej na budowaniu abstrakcyjnych modeli. Zastosowanie matematyki, statystyki i ekonometrii w rozważaniach doprowadziło do uzmysłowienia ekonomistom siły ich modeli.




Najważniejsze pojęcia tej epoki


Ekonomia pozytywna, ekonomia normatywna, równowaga cząstkowa, okres rynkowy, okres krótki, dobro niższego rzędu, dobro giffena, elastyczność cenowa, cena elastyczne/nieelastyczne, efekt dochodowy/substytucyjny, quasi renta, użyteczność krańcowa, paradoks wody i diamentu.


Autor: Przemysław Mroczek
Źródło: Encyklopedia Zarządzania
Treść udostępniana na licencji GNU licencja wolnej dokumentacji 1.3 lub nowsza.

Podobne prace

Do góry