Ocena brak

Szkoła Hegla

Autor /Olaf Dodano /06.07.2011

Hegel był jednym spośród idealistów XIX w., który wytworzył szkołę. System jego przez swój obiektywny charakter, olbrzymi zakres zagadnień i wyraźny schemat, którym można było wygodnie operować, był predystynowany do rozpowszechnienia szkolnego. Popularność Hegla znacznie przewyższyła popularność Kanta. Właściwością Heglowskiej szkoły była rozbieżność wyników, do jakich dochodziło jego członkowie. I nic dziwnego: dialektyczną metodą Hegla można było bowiem dowodzić tez przeciwnych. Szybko szkoła podzieliła się na prawicę heglowską (szkoła staroheglowska), i radykalna lewicę ( szkoła młodoheglowska). Rola obu odłamów nie była równa: przedstawiciele prawicy podtrzymywali doktryny konserwatywne i poszli rychło w niepamięć, natomiast ludzie z lewicy opozycyjnej zostali zapamiętani jako zwiastuni nowych kierunków, które miały przyjść w nauce i w polityce w XIX wieku.

Różnica w poglądach obu odłamów przejawiała się przede wszystkim w zagadnieniach teologicznych. Prawica kładła, podobnie jak to robił Hegel, nacisk na zgodność jego poglądów z chrześcijaństwem, lewica zaś, przeciwnie, podkreślała panteistyczne czynniki tkwiące w jego systemie i występowała przeciwko tradycyjnym poglądom teologicznym. Nauka Hegla o osobowym Bogu i nieśmiertelności duszy była tak ciemna, że każda strona mogła interpretować ją na swoją korzyść. Analityczny rozpad w szkole Hegla nastąpił i na polu społeczno-poitycznym. Prawica szkoły broniła konserwatywnych haseł i istniejącego porządku rzeczy, lewica zaś walczyła z nim. Do lewicy heglowskiej początkowo należeli: Karol Marks i Henryk Engels.

Podobne prace

Do góry