Ocena brak

SZKOŁA GŁÓWNA WARSZAWSKA

Autor /kaszanka Dodano /31.03.2012

SZKOŁA GŁÓWNA WARSZAWSKA, wyższa uczelnia typu uniw., zał. 1862 przez A. Wielopolskiego, dyr. Komisji Rządowej Wyznań Rel. i Oświecenia Publ., na miejsce zamkniętego 1831 uniwersytetu. Kurs przygotowawczy otwarto 1861. Istniała do 1869, kiedy to w związku z akcją unifikacji Królestwa Pol. i Cesarstwa została przekształcona na uniwersytet rosyjski. Szkoła miała 4 wydziały: filol.-hist., lekarski, mat.-fiz., prawa i administracji. Rektorem był J. Mianowski. Katedra języka i literatury pol. wchodziła w skład sekcji języków słow. na wydz. filologiczno-historycznym. Wykładowcami na tej katedrze byli 1862-69 J. Przyborowski, 1865-68 A. Bełcikowski i 1866-69 A. Tyszyński. Na wydziale filol.-hist. studiowali m. in. J. Baudouin de Courtenay, A.G. Bem, B. Chlebowski, P. Chmielowski, A. Dygasiński, Z. Gloger, J. Kotarbiński, A. Kraushar, A.A. Kryński, W. Przyborowski, H. Sienkiewicz, E. Świeżawski. A. Świętochowski, na wydziale mat.-fiz. B. Prus, na prawie W. Gomulicki. Szkoła mimo krótkotrwałego istnienia odegrała ogromną rolę jako czynnik mobilizujący i inspirujący ruch intelektualny i społ. Królestwa, przyczyniła się do rozwoju ideologii pozytywizmu, myśli liberalno-demokratycznej. Często z wdzięcznością wspominał szkołę Prus, piękne wspomnienie poświęcił swym profesorom Sienkiewicz („Kur. Warsz." 1903, przedr. Dzieła, t. 50, W. 1951).

Sz.G.W. (1862-1869), t. 1-2, Kr. 1900; Księga pamiątkowa zjazdu b. wychowańców b. Sz.G.W. w 50 rocznicę jej założenia, W. 1914; J. KULCZYCKA-SALONI Szkoła Główna, w: Życie literackie Warszawy w latach 1864-1892, W. 1970; S. FITA Pokolenie Sz.G., W. 1980.

Podobne prace

Do góry