Ocena brak

Szerszeń pospolity

Autor /Nikodem090 Dodano /30.01.2012

Wygląd: długość 2-3,5 cm. Ze względu na wielkość i rysunek na odwłoku łatwo można go rozpoznać. Szerszenie są przedstawicielami społecznie żyjących żądłówek z rodziny osowatych (Iespidae). Ich przednie i tylne skrzydła są zawsze spięte ze sobą haczykami, a przednie w stanie spoczynku składają się podłużnie w fałdę. Wszystkie mają służące do obrony żądło, za pomocą którego próbują w czasie walki uśmiercić przeciwnika.

Ukłucie szerszenia może być, choć rzadko, niebezpieczne także i dla życia człowieka. Zależy to od tego, jak wrażliwa jest ofiara oraz w jakim miejscu następuje ukłucie. Znacznie groźniejsze jest ukłucie w głowę niż na przykład w stopę. Na szczęście szerszenie są zdecydowanie spokojnymi owadami i atakują tylko wtedy, jeśli czują się skrajnie zagrożone, na przykład gdy niszczy się ich gniazdo.  

Środowisko: wielogatunkowe lasy liściaste, ogrody, parki, silnie zakrzewione tereny.

Występowanie: cała Europa, umiarkowana strefa Azji, pn. Afryka, Ameryka Północna.

Liczebność: różna; gatunek zwykle pospolity, a w ciepłych latach bywa także liczny.

Rozród: zapłodniona samica (królowa) przezi-mowuje. Na początku lata rozpoczyna budowę gniazda od jednego plastra z masy papierowej. Po kilku tygodniach wylęgłe bezpłodne robotnice przejmują od niej „prace domowe": czyszczenie gniazda, budowę dalszych plastrów, karmienie larw. Królowa ogranicza się do składania jaj. Pod koniec sezonu społeczność szerszeni osiąga liczebność około 5000 osobników.

Dopiero późnym latem rozwijają się samce oraz płodne samice. Kopulują one na jesieni. Pierwsze mrozy powodują, że szerszenie masowo giną, (wszystkie robotnice i samce, oraz stara królowa). Tylko zapłodnione samice wyszukują sobie zimowe kryjówki za odstającymi płatami kory, w szczelinach drewna lub w dziuplach, albo też na poddaszach domów.

Pokarm: szerszenie są drapieżnikami polującymi na inne, ale zwykle nie większe od pszczoły, owady.

Podobne prace

Do góry