Ocena brak

SZCZĘSNY ALEKSANDER

Autor /macio Dodano /31.03.2012

SZCZĘSNY ALEKSANDER, ur. 19 VIII 1885 w Warszawie, zm. 28 VIII 1929 w Zakopanem, poeta. Pracował jako urzędnik. W czasie I wojny świat. czł. POW, uczestnik wojny 1920. Czł. zarządu ZZLP. Wydał kilka tomików poet.: To, co się stało (1912), Tarnina (1920), Pieśń o drodze (wyd. pośm. z przedm. M. Kuźmińskiej i A. Boleskiego 1932). Poezja Sz., nacechowana młodopol. subiektywizmem, posługiwała się typową dla epoki symboliką; obok nastrojowych wizji przyrody wprowadzała realia miejskie. Bezpośredni wyraz emocji usiłował zastępować obrazowaniem. Uprawiał także prozę: Pieśń białego domu (1915) - nasycone liryzmem opowiadanie z pogranicza świata baśni, O cudownej ziemi i ludzkim ukochaniu (1916) - utwór patriot. o zamierzeniu publicystycznym. Był autorem kilku książek dla dzieci: Spadkobierca skarbów ojcowskich (1908), Kolorowe okienko (1913), Baśnie wiosenne (1914), Dla was (1921). Niekiedy nawiązywał w nich do walk niepodległościowych. Baśnie Sz. miały charakteralegoryczny, refleksyjny, wykazywały znajomość psychiki dziecięcej. Sz. tłumaczył Baśnie H. CH. Andersena.

Zbiór poetów 5. OLP V 1 (A. Lam); E. KOZIKOWSKI A- Sz., w: Więcej prawdy niż plotki, W. 1964.

Podobne prace

Do góry