Ocena brak

Szczawik zajęczy

Autor /Gabriel7474 Dodano /13.01.2012

Wygląd: Roślina trwała, słabo owłosiona, o wysokości około 15 cm, z poziomo pełzającym, delikatnym kłączem o nieograniczonym wzroście; jest ono pokryte podobnymi do ząbków, czerwonawymi, mięsisto zgrubiałymi resztkami odpadłych liści. Liście odziomkowe, na ogonkach do 10 cm długości, trójlistkowe, przypominające koniczynę. Listki na bardzo krótkich ogonkach, od spodu nabiegłe ciemnoczerwono, są odwrotnie sercowate, wycięte, nagie lub na dolnej stronie skąpo owłosione. Ogonki liściowe owłosione, u nasady mięsisto rozszerzone.

Przylistki małe, jajowate, spiczaste. Kwiaty pojedynczo na skąpo owłosionych, dłuższych od liści szypułkach, wyrastających przy ziemi z pachwiny liści. Działek kielicha pięć, wolnych, podłużnie jajowatych, tępych, z zewnątrz owłosionych; płatków korony pięć, białych lub różowych, z fioletowymi żyłkami i żółtą plamą u nasady, od-] wrotnie jajowatych, w nasadzie między sobą lekko zrośniętych. Pręcików dziesięć; wewnętrzne są krótsze od pięciu nitkowatych szyjek. Późniejsze kwiaty mają krótsze szypułki, często są bez płatków, pozostają zamknięte i są samopylne. Zalążnia górna.

Siedlisko: Rozpowszechniony w wilgotnych, bogatych w próchnicę lasach liściastych i szpijkowych, w zaroślach, na torfowiskach, na starych pniakach drzew; w górach dochodzi aż do piętra subalpejskiego.

Rozmieszczenie: Prawie w całej Europie, na południu rzadziej.

Okres kwitnienia: Kwiecień, maj tu i ówdzie kwitnie powtórnie w jesieni.

Zastosowanie: Liście o kwaskowatym smaku zbierane są na wiosnę jako dodatek do sałatek, zup ziołowych i jarzyn. Dzieci zjadają chętnie liście (i kłącza) na surowo dla orzeźwienia. Liście można konserwować z cukrem na zimę. W większych ilościach są one jednak trujące.

Podobne prace

Do góry