Ocena brak

Szczaw zwyczajny

Autor /Gabriel7474 Dodano /13.01.2012

Wygląd: Trwała, mocna bylina, do 100 cm wysokości. Kłącze rozgałęzione, z licznymi liśćmi odziomkowymi. Łodyga prosto wzniesiona, podłużnie bruzdkowana, ulist-niona, naga. Liście na wyraźnych ogonkach, strzalkowate, z dużą blaszką, nieco mięsiste. Przylistki u nasady ogonka liściowego, przejrzysto-bło-niaste, porozcinane, obejmujące pęd pochwowato. Ogonki liściowe zmniejszają się stopniowo w górę pędu. Kwiatostan na szczycie pędu, gałęzisty, wysmukły, czerwonawy.

Kwiaty jednopłciowe, małe i niepozorne. Kwiaty męskie z podwójnym okwiatem złożonym z 6 zielonkawoczerwonych listków i również 6 pręcików, zestawionych parami. Kwiaty żeńskie także z sześciokrotnym okwiatem. Wewnętrzne działki okwiatu powiększają się, szczególnie w okresie owocowania i ściśle osłaniają owoc; są one okrągłe i u nasady mają małe nabrzmienie. Zalążnia z 3 dużymi, pędze-l Ikowatymi znamionami, owoc jednonasienny| (orzech), trójkanciasty, po dojrzeniu czarny.  

Siedlisko: Spotyka się go regularnie na upra-l wianych łąkach, w wilgotniejszych zachwaszczonych miejscach, na pastwiskach i nad| brzegami rzek.

Rozmieszczenie: Na całej półkuli pólnocnejl głównie w Europie Środkowej; w Europie Po-J łudniowej rzadziej.

Okres kwitnienia: Od maja do lipca.

Zastosowanie: Przede wszystkim jako jarzyna I na zupę, ale również bywa stosowany jakol sałatka i gotowany jak szpinak. Nadają się doi tego młode liście i młode wierzchołki pędówf najlepiej przed kwitnieniem.

Uwagi ogólne: Kwaśny smak szczawiu pochodzi od zawartego w nim kwasu szczawiowego, który ogranicza używanie go w większych ilościach.

Podobne prace

Do góry