Ocena brak

Szarańcza wędrowna

Autor /Eligiusz Dodano /27.01.2012

Wygląd: długość 3-6 cm. Bardzo masywnie zbudowany, dobrze latający przedstawiciel rodziny szarańczowatych. Spotyka się wiele odmian barwnych. Blisko spokrewnione rasy tej szarańczy zamieszkują całą Afrykę, gdzie tworzą budzące grozę migrujące stada.  

Środowisko: łąki, pola i inne otwarte biotopy.  

Występowanie: szeroko rozmieszczona w południowej i wschodniej Europie, brak w rejonach północnych.

Liczebność: dawniej dochodziło do masowych pojawów tego gatunku. Obecnie znacznie rzadsza.

Rozród: już w Biblii szarańcza stanowiła jedną z bożych plag. Jej stada były tak olbrzymie, że całkowicie ogałacała pola z roślin uprawnych. Chociaż w Europie umiarkowany klimat nigdy nie sprzyjał jej liczniejszemu rozwojowi, to jednak tu i ówdzie dochodziło do zupełnego zniszczenia przez nią zbiorów na polach. Ciągi wędrowne odbywają się nieregularnie - całymi latami szarańcza pozostaje na miejscu (tę fazę rozwojową określa się jako samotną - sedentaria), a liczebność jej populacji utrzymuje się na stałym, niskim poziomie.

W sprzyjających warunkach klimatycznych dochodzi do masowego pojawu, który wyzwala pęd do wędrówek (faza stadna, czyli gregaria). Aby zaspokoić nienasycony apetyt, szarańcza opanowuje pola uprawne, ogałaca krzewy z liści i niszczy roślinność na znacznych obszarach. Wprawdzie w Europie szarańcza wędrowna nie stanowi żadnego zagrożenia, to jeszcze dzisiaj w Afryce zdarzają się - pomimo intensywnego zwalczania chemicznego - masowe wędrówki, które rozpoczynają się w południowych obszarach Sahary, przeważnie w rejonach nie zamieszkanych.

Uwagi: szarańcza wędrowna należy do rodziny szarańczowatych (Acrididae), której przedstawicieli można rozpoznać po krótkich, zwykle do przodu skierowanych czułkach. Jest to najbogatsza w gatunki rodzina naszych prostoskrzydłych krótkoczułkowych. W Polsce 42 gatunki, których oznaczenie nie sprawia specjalnych problemów.

Podobne prace

Do góry