Ocena brak

Szałwia łąkowa

Autor /Tymon Dodano /13.01.2012

Wygląd: Trwała, aromatyczna bylina półróżyczkowa, wysokości do 100 cm, matowo ciemnozielona, w górnej części lepko gruczołowato owłosiona, dołem bez gruczołów, z drewniejącym, bardzo długim korzeniem palowym. Łodyga prosto wzniesiona, przynajmniej pod wierzchołkiem silnie rozgałęziona, wewnątrz pusta, czworokan-ciasta, żłobkowana i odstająco owłosiona. Liście pojedyncze, w większej części różyczkowe, na długich ogonkach, jajowate do po-długowatych z sercowatą nasadą; brzeg karbowany albo ząbkowany, blaszka liściowa od spodu siatkowato unerwiona i pomarszczona, odstająco owłosiona lub łysiejąca.

Nieliczne liście łodygowe są mniejsze, siedzące. Kwiaty na krótkich szypułkach, lśniąco ciemnoniebieskie do niebieskofioletowych, stoją w pachwinach przysadek w 4-6-kwiatowych nibyokółkach, zebranych w mniej lub więcej rozgałęzione kwiatostany. Kwiaty 5-krotne, obu-płciowe lub żeńskie. Kielich 7-11 mm długości, 2-wargowy, dzwonkowaty, z wydatnymi nerwami, owłosiony lub gruczołowaty, dolna warga wyraźnie dłuższa od górnej. Korona kwiatów obupłciowych 20-30 mm długości, rurka dłuższa niż kielich, bez pierścienia włosów, górna warga sierpowata spłaszczona, dolna warga odgięta w dół, 3-wrębna. Kwiaty żeńskie mniejsze. Dwa pręciki. Zalążnia górna z długą szyjką. Rozłupki przy dojrzewaniu obrośnięte przez kielich, pod wpływem wilgoci pokrywają się śluzem.

Siedlisko: Roślina typowa dla suchych, słonecznych stanowisk, często na glebach wapiennych; na suchych łąkach, przy brzegach dróg i zarośli.  

Rozmieszczenie: W całej Europie, na północy po Anglię, północne Niemcy i środkową Rosję.

Okres kwitnienia: Od maja do sierpnia, sporadycznie do października.

Zastosowanie: Świeże lub suszone liście stosowane są jako przyprawa do mięs i ryb.

Podobne prace

Do góry