Ocena brak

Sytuacyjne teorie kierowania - Teoria G. Yukla

Autor /Cecyliusz Dodano /16.09.2011

Yukl traktuje zmienne sytuacyjne jako pośredniczące tzn. kierownik zamiast bezpośredniego oddziaływania na podwładnych zmienia sytuację, a dopiero zmieniona sytuacja modyfikuje zachowania podwładnych. G.Yukl w modelu interakcyjnym zaproponowanym w 1981 roku wyróżnił dwa rodzaje zmiennych sytuacyjnych: pośredniczące i moderujące.

Do zmiennych pośredniczących zaliczył:

  • siłę motywacji, czyli stopień, w jakim wysiłek podwładnych jest ukierunkowany na osiągnięcie wysokiej wydajności,

  • jasność zadań, czyli stopień znajomości celów, obowiązków oczekiwań kierownictwa itp.

  • kwalifikacje podwładnych,

  • zasoby materiałowe i inne niezbędne do wykonania pracy,

  • organizację pracy np. brak przestojów, marnotrawstwa itp.

  • spójność grupy czyli klimat do współpracy, wzajemnego wspierania się,

  • relacje kierownika z podwładnymi, przyjazny lub nieprzyjazny.

Podstawowe twierdzenie modelu jest następujące: skuteczność kierowania zależy od korygowania zmiennych pośredniczących determinujących efektywność grupy. Zmienne moderacyjne określają, jakie są możliwości kierownika wpływania na zmienne pośredniczące. Kierownik może podejmować dalekosiężne działania wywierające wpływ na układ moderatorów i tworzyć w ten sposób bardziej korzystne i sprzyjające dla siebie warunki .

Podobne prace

Do góry