Ocena brak

SYTUACJA PRAWNA PRZESTRZENI POWIETRZNEJ

Autor /Mustafa Dodano /23.11.2011

Interesy państw w dziedzinie ochrony bezpieczeństwa oraz interesy gospodarcze (możliwość zarezerwowania wyłączności przewozów nad swym terytorium dla własnych przedsiębiorstw lotniczych) zadecydowały o tym, że uznano suwerenność państw w przestrzeni powietrznej.Stało się to w czasie I wojny światowej. Państwa neutralne zaczęły wysuwać roszczenia do nienaruszalności ich przestrzeni powietrznej przez wojujących. Początkowo nie wszystkie państwa wojujące uznawały te roszczenia. Stopniowo jednak zwyciężyła zasada, że każde państwo sprawuje suwerenność w swej przestrzeni powietrznej, a więc przestrzeń powietrzna państw neutralnych jest nienaruszalna.

W art. 1 konwencji regulującej żeglugę powietrzną, podpisanej w Paryżu w 1919r., znalazło się postanowienie, że każde państwo posiada całkowitą i wyłączną suwerenność w przestrzeni powietrznej ponad swoim terytorium. Obecnie podstawową umową dotyczącą żeglugi powietrznej jest konwencja chicagowska z 1944r., która posiada analogiczne postanowienia do wyżej wymienionych, podobnie jak ustawodawstwa poszczególnych państw.W konsekwencji żadne państwo nie dopuszcza do korzystania ze swojej przestrzeni powietrznej przez obce samoloty, bez swej wyraźnej zgody. Państwo zezwalając na przeloty obcych samolotów, może równocześnie określić ich warunki.

Przestrzeń powietrzna nad morzem pełnym nie podlega suwerenności żadnego państwa, a korzystanie z niej, na prawach równości, przysługuje wszystkim państwom i ich obywatelom.Identyczna jest sytuacja prawna przestrzeni powietrznej położonej nad wodami szelfowymi, które zachowują status morza pełnego.Przestrzeń powietrzna położona nad morskimi wodami wewnętrznymi oraz nad morzem terytorialnym podlega suwerenności państwa nadbrzeżnego. Suwerenność ta jest nieograniczona.

Podobne prace

Do góry