Ocena brak

Systemowe bariery rozwoju rolnictwa i agrobiznesu

Autor /Ursyn Dodano /15.12.2011

W Polsce, podczas procesu transformacji, w sektorze rolno – spożywczym zderzyły się trzy bariery:

1. bariera popytu na żywność – wynikająca ze sztywności tego popytu (nie można nieograniczenie zwiększyć ilości konsumowanych produktów),

2. bariera opłacalności produkcji rolnej – występuje z tego względu, że rynek nigdy nie sprawi, aby produkcja rolna była opłacalna, bo zna inne, bardziej zyskowne wykorzystanie kapitału. Rola państwa polega na tym, aby tym sterować, ponieważ trzeba produkować żywność. Instrumenty regulacji makroekonomicznej sektora rolno – żywnościowego to:

  • polityka prodochodowa,

  • regulacja opłacalności produkcji w sposób bezpośredni, np. dopłaty do ponoszonych kosztów, ulgi w świadczeniach obowiązkowych, subwencjonowanie eksportu, itp.,

  • podtrzymywanie cen składników rolnych poprzez zakupy interwencyjne,

  • protekcja graniczna (cła, subsydia, itp.).

Barierę opłacalności wzmagają dodatkowo nożyce cen – jest to stosunek cen produktów wytworzonych do tych, które nabędziemy z rynku. Gdy nożyce są rozwarte, wtedy dochód do dyspozycji zmniejsza się (oznacza to, że ceny skupu produktów żywnościowych nie uwzględniły wzrostu kosztów). Gdy nożyce cen są zwarte, wtedy dochód do dyspozycji wzrasta.

3. bariera przemian strukturalnych – przemiany te zostały zahamowane w 1995 roku i dotyczą wielu struktur (np. demograficznej, własnościowej). Ważną kwestią jest dostosowywanie rejonów produkujących do przetwarzających, aby unikać rozłożenia w czasie z powodu pokonywania odległości. Drugim ważnym aspektem jest tzw. ukryte bezrobocie, czyli że gospodarstwo utrzymuje więcej osób niż jest to rentowne. Za dużo członków rodziny pracuje na rzecz jednego gospodarstwa.

Nożyce cen w Polsce rozwierają się do ok. 30% - tzn. za 1zł dochodu rolnik może kupić ok. 70gr. środka produkcji.

Podobne prace

Do góry