Ocena brak

Syntezy stylistyczne po I wojnie światowej - Muzyka w Europie: Muzyka angielska

Autor /Halszka Dodano /04.04.2013

Muzykę angielską 1. połowy XX wieku cechowało nawiązywanie do minionych epok i podstawowych kierunków muzyki XX-wiecznej zapo­czątkowanych na kontynencie. Wysoce indywidualne podejście do muzyki XIX wieku zaprezentował w swych utworach Gustaw Holst (1874-1934). Nazwisko tego kompozytora kojarzone bywa zwykle z siedmioczęściową suitą The Planets (Planety), skomponowaną w 1916 roku, zawdzięczającą swoją popularność pomysłowej i barwnej instrumentacji. Narodowy cha­rakter, wynikający z odwoływania się do rozmaitych tradycji muzyki angielskiej, ma twórczość Williama Waltona (1902-1983) i Michaela Tippetta (1905-1990).

Miano największego kompozytora Anglii od czasu Purcella zyskał Benjamin Britten (1913-1976). Artystyczna wartość dzieł Brittena tkwi w umiejętnym łączeniu rozmaitych zdobyczy muzycznych, począwszy od starej muzyki angielskiej, poprzez muzykę romantyczną, aż po nowo­czesne techniki XX-wieczne. Własny styl kompozytora kształtował się zgodnie z klasycyzującymi prądami muzyki europejskiej. Jako obrońca tradycji rodzimych w muzyce angielskiej Britten należał do inicjatorów English Opera Company i festiwali w Aldenburghu. Zasadniczą część dorobku twórczego Brittena stanowi muzyka symfoniczna, kameralna oraz dramatyczna, zwłaszcza opery. Wśród utworów instrumentalnych na uwagę zasługują przede wszystkim Wariacje na temat Francka Bridge'a na orkiestrę smyczkową, Koncert fortepianowy D-dur, Diversions na fortepian (na lewą rękę), Koncert skrzypcowy d-moll oraz Wariacje na temat Purcella na orkiestrę symfoniczną. Ostatni z wymienionych utworów to cykl wariacji i fuga, stanowiące przykład efektownej pre­zentacji instrumentów i grup orkiestrowych. Miejsce szczególne w twór­czości Brittena zajmuje War Requiem (Requiem wojenne) z 1961 roku, napisane ku czci poległych podczas II wojny światowej.

Najsłynniejsza opera Brittena Peter Grimes jest opowieścią o rybaku, oskarżonym o znęcanie się nad młodym pomocnikiem i o spowodowanie jego śmierci. To obszerne studium psychologiczne i obyczajowe kompozytor zrealizował przy użyciu odpowiednio dobranych środków muzycznych. Role postaci dramatu powierzył nie tylko solistom, lecz także chórowi, który potra­ktował w dwojaki sposób — jako jednolity zespół oraz jako pojedyncze głosy dyskutujących członków społeczności. Niewątpliwą ozdobą całego dzieła są interludia symfoniczne o zabarwieniu ilustracyjnym, malujące „obrazy" i różne stany morza. Ujęte w rodzaj suity Cztery interludia morskie są często wykonywane jako samodzielny utwór symfoniczny.

Dalsze słynne opery Brittena to Albert Herring, Porwanie Lukrecji, Sen nocy letniej oraz napisana specjalnie dla dzieci opera Mały kominiarczyk. Kompozytor napisał również wiele interesujących pieśni, w których od­wołał się do późnoromantycznych zdobyczy w zakresie tej formy, a w szcze­gólności do pieśni Maniera.

Podobne prace

Do góry