Ocena brak

Syntezy stylistyczne po I wojnie światowej - Muzyka w Europie: Kompozytorzy włoscy

Autor /Halszka Dodano /04.04.2013

Po I wojnie światowej w muzyce włoskiej zaznaczył się powrót do form instrumentalnych, co po okresie dominacji opery w tym ośrodku ozna­czało nawiązanie do wspaniałych tradycji włoskiego baroku w muzyce instrumentalnej. Wśród czołowych przedstawicieli muzyki włoskiej w XX wieku znaleźli się m.in. Alfredo Casella (1883-1947) i Gian Francesco Malipiero (1882-1973). Ważne miejsce w twórczości wspomnianych kom­pozytorów zajęły symfonie, koncerty i muzyka kameralna. W zakresie warsztatu kompozytorskiego dzieła twórców włoskich stanowiły synte­zę kierunków dwudziestowiecznych, muzyki przedromantycznej i nowo­czesnej stylizacji włoskiej muzyki ludowej.

Opera zachowała żywotność, jednak jej cechy zewnętrzne i unikanie bel canto zbliżały ją do źródeł i ideałów estetycznych wczesnej opery włoskiej. Niektórzy kompozytorzy włoscy, np. Francesco Pratella, Luigi Russolo, włączali do muzyki szmery, hałasy, a do instrumentarium wprowadzali różnego rodzaju niekonwen­cjonalne przyrządy i maszyny. Wyodrębniono nawet i nazwano grupy instrumentów wywołujące różne rodzaje odgłosów: wycie (ululatori), warkot (rombatori), trzask (scoppiatori), świst (sibilatori) itp. W związku z tym ruch ten określano czasami jako bruityzm (od fr. bruit 'hałas') lub maszynizm.

Podobne prace

Do góry