Ocena brak

SYN

Autor /Charyzjusz Dodano /18.04.2012

Przypowieść o dwu synach w Biblii, Ew. wg Mat., 21, 28-32: „Pewien człowiek miał dwóch synów. I powiedział pierwszemu: Synu, idź, popracuj w winnicy mojej. A on odrzekł: Nie chcę. Ale potem, poruszony żalem, poszedł. A przyszedłszy do drugiego, rzekł mu podobnie. A on odparł: Idę, panie. Ale nie poszedł. Któryż z nich spełnił wolę ojcowską?"

Syn Człowieczy, Syn Boży Jezus Chrystus. Syn marnotrawny nawrócony grzesznik, wg przypowieści biblijnej, Ew. wg Łuk., 15,11-32. Młodszy z dwu synów żąda od ojca przypadającej mu części majątku, odjeżdża w dalekie strony, tam „trwoni swoją majętność żyjąc rozpustnie", a gdy popada w nędzę, rozczarowany, przypomina sobie o ojcu, wraca do niego i zostaje przyjęty z radością: ojciec każe go odziać w najlepsze szaty i zabić tucznego cielca na ucztę.

A gdy starszy, posłuszny syn z goryczą wyrzuca ojcu, że nigdy nie dał mu nawet koźlęcia na biesiadę z przyjaciółmi, ojciec odpowiada: „Synu, ty zawsze jesteś ze mną, a wszystko moje twoim jest. On zaś umarł i ożył, zginął, a odnalazł się." Parabola ta stała się punktem wyjścia dla wielu utworów lit. (zwł. dramatycznych), plastycznych i muz.; por. Peer Gynt; zob. Ojciec (Ojcze, zgrzeszyłem).

Powrót syna marnotrawnego, fr. Le Retour de 1'enfant prodigue, powieść (1907) Andre Gide'a; syn marnotrawny powraca, ale pomaga młodszemu bratu uciec z domu.

Maltę. Pamiętniki Malte-Laurdisa Brigge (1910, wyd. pol. 1927) Rainera Marii Rilkego; kluczowym momentem książki jest zakonczenie, rodzaj paraboli syna marnotrawnego, suma relig. przeżyć autora.

Plastyka : m.in. dzieła: Diirera, Rembrandta, Teniersa, Jordaensa, i większości malarzy flamandzkich; Puvis de Chavannesa.

Syn marnotrawny obraz Hieronima Boscha zob. Wędrowiec. Miedzioryt (ok. 1494) Diirera. Obraz Rubensa, Antwerpia, Mus. voor Schone Kunst en.

Powrót syna marnotrawnego obraz (ok. 1668) Rembrandta, Leningrad, Ermitaż.

Syn marnotrawny scena liryczna na chór i orkiestrę (1884,1904, jako opera 1919) Cl. Debussy'ego, libretto: Edouard Guinand. Balet (Paryż 1929, wyst. pol. Gdańsk 1963) Sergiusza Prokofiewa, libretto: Boris Kochno wg przypowieści biblijnej, choreogr.: George Balanchine.

Syn Nieba epitet cesarzy Chin, które nazywano też Cesarstwem Niebieskim. Synowie Beliala zob.Belial (Dzieci). Synowie Enaka wielkoludy, wg Biblii, Num., 13, 34: „Tameśmy (w ziemi Chanaan) widzieli ludzi potwornych, synów Enaka z rodu olbrzymów, wobec których zdaliśmy się jako szarańcza"; por. też Jozue, 15, 14.

Synowie gromu, Boanerges, łac. Filii tonitrui, wg Wulgaty, Ew. wg Marka, 3, 17, apostołowie Jakub Starszy i Jan Ewangelista, bracia. Synowie Mila zob. Tuatha De Danann. Synowie młodości wg Biblii, Psalm 126, 4-5: „Czym strzały w ręku wojownika, tym synowie zrodzeni za młodu. Błogo mężowi, który napełnił nimi swój kołczan!" Bo kiedy się zestarzeje, będą mu ku pomocy i obronie.

Synowie tego świata zob. Świat. Syn zatracenia, łac. Filius perditionis, Judasz Iszkariot wg Wulgaty, Ew. wg Jana, 17, 12; Antychryst; 2. List do Tesal., 2, 3.

Podobne prace

Do góry