Ocena brak

Sygnalizacja drogowa mechaniczna

Autor /Benek Dodano /31.01.2012

Ta pierwsza sygnalizacja londyńska składała się z gazowej latarni zamontowanej na żeliwnym słu­pie. Na bokach latarni zamontowane były koloro­we płytki, tak że gdy na jednej ulicy widoczne było światło czerwone (stop), to na ulicy prostopadłej było światło zielone (jechać).
Cały system był obsługiwany przez policjanta. Przesuwał on co jakiś czas dźwignię obracającą całą latarnię o 90°, tak by przez skrzyżowanie mog­ły przejechać pojazdy nadjeżdżające z różnych kie­runków. System umożliwiał parlamentarzystom dotarcie na posiedzenia o czasie, jednak był bar­dzo niepopularny wśród kierujących, którzy nigdy nie lubili być zmuszani do zatrzymywania się. Gorzej że system stał się również niepopularny wśród policjantów, kiedy po niecałym miesiącu pracy nastąpił wyciek gazu i eksplozja latarni, w wyniku czego policjant doznał uszkodzeń oka.
Nie dziwnego, że nie spieszono się z instalowa­niem świateł w innych miejscach. Sygnalizację tę zdemontowano ostatecznie w 1872 roku. Na poja­wienie się innych systemów sygnalizacji świetlnej trzeba było jeszcze długo poczekać.
Pierwszy sygnalizator elektryczny został zain­stalowany w 1914 roku w Cleveland, w stanie Ohio w USA. Podobnie jak w angielskim eksperymencie z przed pół wieku stosowano tam światło zielone i czerwone. Dodatkowo zainstalowano brzęczyk, który ostrzegał kierujących sygnałem dźwięko­wym. Różne systemy sygnalizacji świetlnej były stopniowo wypróbowywane w różnych miastach USA i innych wysoko rozwiniętych krajów. Szyb­ko okazało się, że światła są doskonałym narzę­dziem do regulacji ruchu ulicznego.
Pierwsze systemy sygnalizacyjne były bez wy­jątku sterowane ręcznie. Sygnalizację automatyczną wprowadzono dopiero w latach 20. XX wieku w Detroit - stolicy amerykańskiej motoryzacji. Nie­długo potem automatyka dotarła do Europy. Dziś sygnalizatory świetlne używają 3 barw - czerwo­nej, żółtej (pomarańczowej) oraz zielonej. Światła mogą zmieniać się według schematu: czerwone, czerwone i żółte, zielone, żółte i znowu czerwone. Światło czerwone oznacza „stop", natomiast zie­lone , jedź". Światło żółte wyświetlane wraz z czer­wonym oznacza „przygotuj się do jazdy", gdyż za chwilę wyświetlone zostanie światło zielone. Samo światło żółte następuje po zielonym i oznacza, że za chwilę wyświetli się światło czerwone.
Tam, gdzie nie rozróżnia się pomiędzy żółtym samym i żółtym z czerwonym, niektórzy kierow­cy mogą nieświadomie wjeżdżać na skrzyżowanie na żółtym świetle, sądząc, że za chwilę zmieni się na zielone, podczas gdy zapala się czerwone. Przy opisanej wcześniej sekwencji zmian kierowca jest jednoznacznie informowany, jakie światło wyświetli się jako następne. Czas wyświetlania poszcze­gólnych świateł zależy od warunków ruchu dro­gowego na danym skrzyżowaniu.
Sygnalizatory są współcześnie wykonywane głównie z polipropylenu. Dawniej używano kon­strukcji metalowych, te jednak korodowały i wyma­gały drogiej konserwacji. Nie bez znaczenia był także fakt, że uderzenie samochodem w metalowy sygnalizator niosło ze sobą znacznie poważniejsze skutki niż uderzenie w sygnalizator z tworzywa sztucznego. Niekiedy sygnalizator montuje się na tle białej tablicy, co czyni go bardziej widocznym dla kierujących.
Nieco inny system jest stosowany w sygnaliza­torach dla pieszych. Wyświetlają one tylko dwie barwy - czerwoną sylwetkę stojącego człowieka i ..stój") oraz zieloną sylwetkę człowieka idącego i ..idź"). O mającej nastąpić zmianie świateł z zie­lonego na czerwony informuje miganie zielonej sylwetki. Wtedy należy jak najszybciej opuścić przejście. Sygnalizatory na przejściach dla pieszych bywają wyposażone w dodatkowe sygnały aku­styczne, które umożliwiają korzystanie z sygnali­zacji osobom niewidomym.

Podobne prace

Do góry