Ocena brak

SYCYLIA - inwazja 1943 r.

Autor /lucyfer Dodano /01.03.2011

Decyzja o dokonaniu inwazji wojsk alianckich na Sycylię zapadła w cza­sie konferencji prezydenta Stanów Zjednoczonych Franklina D. Roose-velta i premiera Wielkiej Brytanii Winstona Churchilla w Casablance w styczniu 1943 r. (*konferencje Sprzymierzonych). Plany operacji (dowódca gen. Dwight D. * Eisenho­wer) przygotowane w kwietniu tego roku przewidywały wysadzenie de­santu z powietrza i morza przez 15 Grupę Armii (dowódca gen. Ha­rold *Alexander) w składzie: 7 armia amerykańska (dowódca gen. George *Patton) i 8 armia brytyjska (dowód­ca gen. Bernard L. *Montgomery). Liczyły one w pierwszym rzucie łącznie 140 tys. żołnierzy wspiera­nych przez 280 okrętów, 600 czoł­gów i 3860 samolotów.

Oddziały alianckie miały wylądować na po­łudniowo-wschodnim (brytyjskie)  południowo-zachodnim (amery­kańskie) wybrzeżu oraz kontynuo­wać natarcie przez Syrakuzy i Kata­nię na Messynę. Siły obrońców li­czyły 275 tys. żołnierzy włoskich z 6 armii (dowódca gen. Alfredo Guzzo-ni) oraz ok. 30 tys. żołnierzy nie­mieckich z 15 dywizji grenadierów pancernych i dywizji spadochrono-wo-pancemej „Hermann Góring". W nocy z 9 na 10 lipca ze względu na złe warunki pogodowe zaledwie 54 ze 144 szybowców brytyjskich dotar­ły nad wyspę i lądowały daleko od wyznaczonego rejonu; 40 szybow­ców zawróciło do baz w Tunezji, a 50 rozbiło się na falach. Sztormo­wa pogoda zdezorientowała wojska włoskie, których dowódcy, uznając że w takich warunkach nie może na­stąpić atak, nie przygotowali oddzia­łów do odparcia inwazji.

W efekcie oddziały powietrznodesantowe i de­sant morski nie napotkały większego oporu; do godziny 8.00 pierwszorzu-towe oddziały brytyjskiej 5 dywizji opanowały miasto Cassibile. W za­chodniej części rejonu lądowania od­działy amerykańskiej 7 armii napo­tkały bardziej zdecydowaną obronę wojsk włoskich, ale silny ogień dział okrętowych zmusił je do wycofania się na północ. Do końca dnia Brytyj­czycy opanowali pas wybrzeża od Pozzallo do Syrakuz, a Ameryka­nie - 65-kilometrowy odcinek mię­dzy Scoglitti i Licata.

W dalszych walkach brytyjska 8 armia została za­trzymana przez Niemców na połu­dnie od Katanii, ale w tym czasie amerykańska 7 armia w zachodniej części wyspy opanowała Palermo (22 lipca), Termini (25 lipca) i Nico-sia (29 lipca). Wobec załamania się obrony włoskiej w połowie lipca Niemcy skierowali na Sycylię XIV korpus pancerny (dowódca gen. Hans Hubę) w składzie: 1 dywizja strzelców spadochronowych i 29 dy­wizja grenadierów pancernych, który zorganizował obronę w rejonie wul­kanu Etna. 17 sierpnia alianci przeła­mali niemiecką obronę i zajęli Mes­synę, ale wojska niemiecko-włoskie zdołały ewakuować na Półwysep Apeniński 100 tys. żołnierzy, 10 tys. pojazdów, 47 czołgów i tysiące ton materiałów wojennych. Bezpośre­dnim następstwem sukcesów alian­tów na Sycylii było obalenie 25 lip­ca Benito Mussoliniego i objęcie władzy przez marsz. Piętro *Bado-glio.

W czasie operacji sycylijskiej wojska niemiecko-włoskie straciły ok. 167 tys. żołnierzy (zabitych, ran­nych, w niewoli), natomiast alianci ok. 31 tys. żołnierzy oraz kilkadzie­siąt mniejszych okrętów.

Podobne prace

Do góry