Ocena brak

Świtezianka błyszcząca

Autor /Natan Dodano /26.01.2012

Wygląd: mająca 5 cm długości i około 7 cm rozpiętości skrzydeł świtezianka błyszcząca jest nieco większa od podobnej do niej świtezianki dziewicy (powyżej). Samiec ma zaciemnioną tylko połowę skrzydeł. Samica tego gatunku ma w odróżnieniu od samicy świtezianki dziewicy wprawdzie również przezroczyste, ale zielonkawe skrzydła. Świtezianki zwykle siedzą na gałęziach i kamieniach wznoszących się do 1 m ponad powierzchnię wody i strzegą swych terytoriów osobniczych. Lot ważek równoskrzydłych, do których należą świtezianki, nie jest tak sprawny i szybki, jak lot ważek różnoskrzydłych, przypomina raczej trzepoczący lot motyli dziennych.  

Środowisko: w przeciwieństwie do świtezianki dziewicy gatunek ten preferuje większe, wolno płynące, dobrze nasłonecznione strumienie i rzeki o brzegach porośniętych trzciną i turzycami.

Występowanie: niemal cała Europa, Azja Mniejsza, Bliski Wschód, północna Afryka; w górach do 1200 m n.p.m.

Liczebność: jedna z najpospolitszych środkowoeuropejskich ważek, choć ostatnio, zwłaszcza na zachodzie Europy, jej liczebność wskutek zanieczyszczenia i regulacji rzek zaczęła się niepokojąco zmniejszać.

Rozród: świtezianki błyszczące latają od połowy maja do połowy września, przy czym poszczególne osobniki żyją około 2 tygodni. Krótko po wylęgnięciu się z poczwarek świtezianki przystępują, przy ładnej pogodzie, do lotu godowego, po którym następuje kopulacja i składanie jaj. Do kopulacji dochodzi w najcieplejszych godzinach dnia. Odbywa się ona na liściu i trwa zwykle tylko kilka minut. Szczególnie rzucający się w oczy, charakterystyczny jest koszący lot samca tuż nad powierzchnią wody, służący wyznaczaniu granic jego terytorium. Natychmiast po kopulacji samica składa około 300 jaj w zanurzone w wodzie łodygi i liście różnych roślin wodnych. Larwy przed zakończeniem rozwoju dwukrotnie zimują.

Pokarm: głównie drobne bezkręgowce, zwłaszcza owady.

Podobne prace

Do góry