Ocena brak

Świnia

Autor /Cacper Dodano /31.05.2013

Świnia dla starożytnych ludów pogańskich była symbolem płodności i składano ją z tej racji w ofierze odpowiednim bóstwom. Zwyczaj składania świń w ofierze bogom praktykowali zwłaszcza Kananejczycy i Rzymianie; ofiarę ze świni, owcy i wołu nazywali Rzymianie suovetaurilia (sus — Świnia; ovis — owca; taurus — wół). Zakaz spożywania mięsa świńskiego obowiązywał nie tylko Żydów, lecz także Hindusów, Arabów i Egipcjan. W Egipcie jednak w dni pełni księżyca, w które składano świnię w ofierze bogu płodności, Ozyrysa, wolno było spożywać mięso świńskie.

Jeżeli Egipcjanie mimo tego prowadzili liczne hodowle wieprzów, to było to podyktowane względami rolniczymi. Gdy ustępowały bowiem wody Nilu po corocznym wylewie, wówczas na rozmiękłe tereny wypędzano trzody świń, które ryjąc i tratując przygotowywały niejako, zastępując orkę, ziemię pod zasiew.

Indogermanie uważali dzika za zwierzę obdarzone siłami słońca. W Ed-dzie Gullinbiirsti (słoneczny dzik ze złotą szczeciną) to obronny, wypróbowany w walce znak herbowy oznaczający siłę i bohaterstwo.

Poza tym Świnia uchodziła, z powodu swojej skłonności do grzebania w błocie i odpadkach oraz żarłoczności, powszechnie za uosobienie nieczystości i nieumiarkowania. Dlatego jeżeli syn marnotrawny w przypowieści podjął pracę jako pasterz świń (Łk 15,15 n.), co u Żydów było zabronione, to jeszcze dobitniej zaznacza się, jak wielki był jego upadek.

W Kazaniu na Górze Chrystus ostrzegał: „Nie rzucajcie swych pereł przed świnie, by ich nie podeptały nogami, i obróciwszy się, was nie poszarpały” (Mt 7,6). Słowa te znaczą, że ludziom o światowym usposobieniu, nieczystym nie należy zdradzać tajemnic świętych, aby nie narazić ich na znieważenie.

W sztuce średniowiecznej na malowidle znajdującym się na stropie katedry w Limburgu (XIII w.) Świnia jest jednym z elementów przedstawienia personifikacji ziemi i wydaje się, iż należy ją w tym przypadku interpretować w kontekście- starożytnej symboliki urodzajności. W innych przypadkach zawsze występuje jako symbol wspomnianych wad, które w ten sposób przedstawione chce się napiętnować, albo też jako symbol szatana, którego należy z siebie wypędzić.

O dzikiej świni (aper, xangoę) wspomina Psalm 79,14 jako o niszczycielu winnicy. Według Wulgaty tekst ten brzmi: „Zrył ją dziki wieprz z lasu, a od5niec spasł ją”. Pierwsza i druga połowa wiersza są synonimiczne: aper de silva (Septuaginta: aC? lx óqv/wv) i singularis ferus (Septuaginta: /j,ovióę ayęioę) oznaczają jedno i to samo zwierzę. Od trzeciego czy czwartego roku żyda dzik chętnie wędruje sam. Dzikie świnie żyją w gęstych zaroślach, na wilgotnych miejscach. Wychodzą w nocy, aby żerować na polach i w winnicach. Rasa azjatycka wyrządza większe szkody niż europejska: spasają winogrona i ryją ziemię tak głęboko, że przez cały rok nie można już mieć żadnej nadziei na plony.

Winnica, o której mówi Psalm, wyobraża Izraela, a w znaczeniu nowo-testamentowym — Kościół. Dzik-pustoszyciel oznacza ludy pogańskie i prześladowców.

Podobne prace

Do góry