Ocena brak

Święty Anzelm

Autor /enej Dodano /08.01.2013

germ. imię teoforyczne; Ans- - bóg, -helm - hełm; “posiadający hełm boga Ansa”.Św. Anzelm, benedyktyn, biskup, doktor Kościoła (1033 - 1109). Urodził się w możnej rodzinie w miasteczkuAosta (Piemont). Mając 27 lat przyjął habit benedyktyński w Le Bec. W trzy lata później zostałwybrany przeorem, następnie opatem. W 1078 r. Wilhelm II powołał go na stolicę prymasowską w Canterbury.Wkrótce jednak doszło do konfliktu na tle królewskich roszczeń dotyczących zarządzania Kościołemna terenie Anglii. Anzelm musiał wyjechać na kontynent. Prosił Urbana II, aby zwolnił go zurzędu arcybiskupa, ale bezskutecznie. Przez pewien czas wiódł życie tułacze. Kiedy po śmierci WilhelmaII wstąpił na tron Henryk I, na jego zaproszenie prymas Anzelm powrócił do Anglii. Realizując wytycznepapieskie dotyczące inwestytury, wszedł w ponowny konflikt. Został skazany na wygnanie. Porozumieniemiędzy Rzymem i królem, który zrzekł się władzy mianowania biskupów i obsadzania urzędówkościelnych, umożliwiło Anzelmowi powrót do Canterbury Zajął się gorliwie duszpasterstwem oraz reformowaniemżycia zakonnego. Powstały wtedy jego dzieła teologiczne i filozoficzne, które utorowałydrogę do syntezy scholastycznej - stąd nazywany jest “Ojcem scholastyki”. Stworzył podstawę do rozważańwzajemnego stosunku wiary i rozumu, które nie wykluczają się, ale uzupełniają. Według biskupaAnzelma wiara uprzedza rozum, a ten wyjaśnia jej tajemnice. W 1720 r. został ogłoszony doktorem Kościoła.“Nie pragnę wiedzieć, aby móc wierzyć, ale wierzę, aby móc rozumieć”.

W ikonografii św. Anzelma przedstawia się w szatach biskupich z piórem lub z księgą w dłoni. Jego atrybutemjest także zając - znak tułaczego życia podczas dwukrotnego zesłania na wygnanie.

Podobne prace

Do góry