Ocena brak

Święto Przaśników

Autor /PimenII Dodano /05.12.2012

Przaśniki (po grecku azymoi = bez kwasu) to cienkie, niekwaszone pieczone placki (por. Rdz 19, 3), które Żydzi jedli podczas siedmiodniowego święta będącego wspomnieniem ich wyjścia z Egiptu (Wj 12,15; 23, 15; 34, 18).

Z powodu fermentacji kwaszony chleb nabrał znaczenia zepsucia (Mt 16, 6; 1 Kor 5, 7). Ponieważ Ewangelie synoptyczne opowiadają, że Ostatnia Wieczerza odbyła się w pierwszy dzień święta Przaśników (Mt 26, 17; Mk 14, 12; Łk 22, 7), we Mszy świętej w obrządku łaciń-skim używa się chleba niekwaszonego. Większość Kościołów wschodnich jednak idzie za św. Janem, według którego Ostatnia Wieczerza i ukrzyżowanie nastąpiły zanim się zaczęło święto Przaśników (J 13, l; 18, 28; 19, 14).

Ta różnica była jednym z pretekstów do schizmy między Wschodem a Zachodem w roku 1054. Arcybiskup Leon z Abhrydy oskarżył katolików rzymskich o to, że są azymitami, czyli że używają do konsekracji chleba niekwaszonego, a znowu chrześcijanie wschodni otrzymali przezwisko prozemitów, czyli takich, którzy do konsekracji używaj ą chleba kwaszonego.

Sobór Florencki (1439) nauczał, że zarówno chleba przaśnego jak kwaszonego można używać podczas sprawowania Eucharystii (zob. DH 1303; ND 1508). Wszyscy chrześcijanie wschodni - oprócz Ormian i maronitów - używają do konsekracji chleba kwaszonego.

Zob. pascha, Sobór Florencki.

Podobne prace

Do góry