Ocena brak

Świerzbiączka - prurigo

Autor /margolcia Dodano /26.06.2014

Najczęściej rozwija się w 2 lub 3 rż., stanowiąc kontynuację wyprysku dziecięcego. Może wystąpić po kilkuletnim okresie bezobjawowym, w wieku przedszkolnym i szkolnym. U dzieci ze świerzbiączką oraz w ich rodzinach często współistnieją inne choroby alergiczne, np. katar sienny, dychawica oskrzelowa.

Charakterystyczną cechą świerzbiączki jest bardzo dokuczliwy świąd oraz nawrotowy, przewlekły przebieg. Zajęte są: twarz, szyja, zgięcia łokciowe, pod-kolanowe, grzbiety rąk, stóp, nadgarstki. W obrębie zmian występują rozsiane lub skupione, twarde, często rozdrapane grudki, nierzadko z objawami wtórnego zakażenia. Wskutek rozwoju choroby skóra grubieje, staje się sucha, szorstka, brunatnawo przebarwiona, o zaznaczonym poletkowaniu. Jest to stan tzw. zliszajowacenia skóry. Węzły chłonne obwodowe z reguły są powiększone.

Leczenie: dodatni wpływ wywiera często zmiana klimatu, szczególnie polecany jest pobyt nad morzem i stosowana tam talasoterapia. Ważne jest również unikanie sytuacji konfliktowych ze względu na dużą wrażliwość i chwiejność uczuciową dzieci ze świerzbiączką. Leczenie ogólne ma za zadanie zmniejszenie przykrego uczucia swędzenia. Podaje się leki przeciwhistaminowe, przeciwzapalne. Miejscowo stosuje się kremy i maści z dodatkiem środków redukujących, a w okresie zaostrzeń z dodatkiem steroidów. Nie bez znaczenia jest również wykrycie i usunięcie ognisk dodatkowego zakażenia. Należy również ustalić i eliminować alergeny wziewne, pokarmowe czy lekowe.

 

Podobne prace

Do góry