Ocena brak

Świerk

Autor /Radomir Dodano /25.01.2012

Świerki rosną w różnych częściach półkuli północnej i stanowią dość jednolitą grupę drzew iglastych. Odznaczają się prostym, strzelistym pniem oraz regularnym, wąskostożkowym pokrojem. Gatunki obce nigdy nie osiągają takich rozmiarów jak w swych stronach ojczystych, gdzie dorastają nawet do 50 m. Nadto, w uprawie znajdują się formy słabo rosnące, niskie i karłowe.  

Gałązki świerków pokryte są igłami osadzonymi na wyrastających z pędów trzonkach. Igły są z reguły czworokątne, zakończone ostro lub tępo, zwykle jednolicie zielone, tylko u niektórych gatunków, szczególnie zaś u ich odmian - szarozielone albo srebrzyste (np. u świerków: chińskiego, Engelmana, kłującego). Kilka gatunków ma igły z białymi paskami od spodu (np. świerk serbski). Szyszki umieszczone są w szczytowych partiach drzewa, zwisają w dół, opadają na ziemię w całości, z reguły po wysypaniu się z nich nasion. System korzeniowy jest płytki i rozgałęziony, co ułatwia przesadzanie, ale czyni świerk podatnym na wywracanie podczas silnych wiatrów.  

Są to drzewa światłolubne. Rosnąc w pełnym słońcu zachowują gałęzie także tuż nad ziemią. Wymagają jednak wysokiej wilgotności powietrza. W warunkach miejskich, gdzie potrzebna jest duża odporność na zanieczyszczenie powietrza, wytrzymałość na suszę i niskie temperatury, możemy sadzić tylko te gatunki, które cechuje srebrzystosina barwa igieł (zabarwienie to pochodzi od woskowego nalotu), np. świerk kłujący.

Podobne prace

Do góry