Ocena brak

Świadectwa biblijne

Autor /Waclaw123 Dodano /24.04.2011

Pierwotny kerygmat: tekst 1 Kor 15,3nn odwołuje się do podstawowych elementów przepowiadania zmartwychwstania: głoszenie, że Ukrzyżowany powstał z martwych, twierdzenie, że ta śmierć zmartwychwstanie jest `zgodna z Pismem', naoczne świadectwa uczniów o tym, że Ten, który był umarły żyje.

Św. Paweł wyraźnie mówi, że to wydarzenie stanowi podstawę całego przesłania NT: Jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także wasza wiara (1Kor 15,14). Należy podkreślić, że mamy tu doczynienia nie z opisem wydarzeń paschalnych, lecz z wyznaniem wiary: chodzi o `Dobrą Nowinę', którą św. Paweł przyjął i wiernie przekazuje.

Odwołanie się do `Pism' pozwala widzieć w zmartwychwstaniu odpowiedź Boga na śmierć na krzyżu (por. sformułowanie`trzeciego dnia', które poza znaczeniem chronologicznym wskazuje na szczególną,Bożą interwencję zbawczą); pozwala rozumieć tę śmierć nie jako znak opuszczenia Jezusa przez Boga, lecz jako objawienie zbawczej woli Bożej (`za nasze grzechy'). Przepowiadanie apostolskie: Powyższe myśli zostają rozwinięte w przepowiadaniu apostolskim, którego treści odnajdujemy w Dziejach.

Także i tu nie znajdujemy opisów wydarzenia paschalnego, lecz, na podstawie Pisma, ukazuje się,że Pascha Chrystusa jest w centrum Bożych planów. Jezus, którego Żydzi zabili,jest w rzeczywistości tym, o którym mówili prorocy (Dz 10,43); Bóg, który Go wskrzesił jest Bogiem Abrahama, Izaaka, i Jakuba (Dz 3,13), który realizuje swój zbawczy plan rozpoczęty w wyjściu z Egiptu (Dz 13,15-41). Zmartwychwstanie zapoczątkowuje epokę eschatologiczną, zapowiadaną przez proroków. Czyniąc Jezusa Panem i Mesjaszem Bóg udziela wszystkim ludziom odpuszczenia grzechów i daru Ducha Św. (por. Dz 3,39; 4,12; szczególnie 10,34 nn:Wszyscy prorocy o tym świadczą, że każdy, kto w Niego wierzy, przez Jego imię otrzymuje odpuszczenie grzechów).

Zmartwychwstanie ukazuje się zatem jako eschatologiczne dzieło Boga zapowiedziane na czasy ostateczne. Pozwala to zrozumieć, że śmierć Jezusa jest rzeczywiście śmiercią Mesjasza, ponieważ ludzie potępili Go jako złoczyńcę a Bóg nie pozostawił Go we władaniu śmierci i przywrócił do życia w chwale.

To przepowiadanie apostolskie niewiele miejsca poświęca na ukazania się Zmartwychwstałego (por. Dz 10,40-42; 13,31). Uczniowie koncentrują się nie na doświadczeniu, lecz na fakcie, na którym opiera się ich świadectwo i który stanowi punkt zwrotny całej historii zbawienia.

Synoptycy: Relacje Synoptyków różnią się wieloma szczegółami. Każdy z nich przepracowuje wspólny materiał komponując go we właściwej sobie perspektywie. Mateusz: podkreśla dyskusje o pustym grobie (por. 28,1-15) co staje się zrozumiałe jeśli bierzemy pod uwagę wymagania apologetyczne Ewangelii skierowanej głównie do Żydów. Charakterystycznym jest tu nakaz pójścia do Galilei i ukazanie się Zmartwychwstałego na górze (por. 28,16-20), co wiąże się charakterystycznym dla tej Ewangelii tematem `góry' (góra błogosławieństw, góra kuszenia, góra przemienienia... por. Mt 4,8; 5,1; 15,29-31).

Łukasz: natomiast akcentuje cielesną realność Zmartwychwstałego (por.24,39nn) co jest szczególnie ważne z uwagi na środowisko myśli greckiej, do którego adresuje on swą Ewangelię. Umieszcza on wszystkie wydarzenia związane ze zmartwychwstaniem w jednym dniu i wokół jednego miejsca Jerozolimy (nie wspominając Galilei). Zgodnie jest to ideą miasta świętego będącego punktem odniesienie nie tylko geograficznym, lecz i teologicznym dla całego życia Jezusa (por. Łk 9,51nn). Tu objawia się wielki czyn zbawczy Boga, śmierć i zmartwychwstanie Mesjasza; tu zmartwychwstały spotyka uczniów i posyła ich do wszystkich narodów (także w Dziejach misja Kościoła rozpoczyna się od Jerozolimy).

Poza wszystkimi różnicami odnajdujemy jednak w Ewangeliach synoptycznych podstawową jedność: dla wszystkich zmartwychwstanie jest faktem dotyczącym Jezusa z Nazaretu, którego słowa i czyny opowiadano poprzednio. Fakt ten objawia kim On jest naprawdę. Fakt ten nie znajduje wyjaśnień i narzuca się wierze uczniów. Nie jest czymś, czego mogliby się spodziewać, czy co mogłoby wypływać z ich oczekiwań (por. Mk 16,1-14).

Ten Jezus, którego Żydzi zabili z jednej strony zaczął istnieć w nowy sposób, posiadając pełnię mocy powszechnych, z drugiej strony nie oddalił się od swoich, jest znowu pośród nich posiadając wszelką władzę na niebie i na ziemi i pozostanie z nimi aż do skończenia świata (Mt 28).

Rozpoczyna się więc czas przepowiadania i świadectwa, czas Kościoła: Zmartwywstały jest Tym, który udziela uczniom swego Ducha, aby mogli nieustannie zgłębiać świadectwa Pisma i głosić Go wszystkim narodom (Łk 24). Myśl pawłowa i janowa: Stan w jakim znajduje się Zmartwychwstały jest definitywny. Dlatego związek między zmartwychwstaniem i ostatecznym przyjściem Chrystusa (paruzją) jest bardzo ścisły. Gdy tylko ukazanie się pod Damaszkiem przekonuje Szawła, że Ukrzyżowany żyje, natychmiast rodzi się nadzieja Jego bliskiego przyjścia w chwale (por. 1Tes 4,15nn; 1Kor 1,7). Z tego punktu widzenia interesujący jest cały 1Kor 15, ponieważ łączy ściśle zmartwychwstanie Chrystusa ze zmartwychwstaniem umarłych w dniu paruzji Chrystusa.

Panowanie zmartwychwstałego nie odnosi się jednak tylko do przyszłości, lecz ogarnia całą naszą historię. Jego panowanie obejmuje całe stworzenie we wszystkich jego wymiarach i odnosi się go Jego roli w stworzeniu. W hymnie Flp 2,6-11 hołd duchowych potęg przedstawiających wszechświat ukazany jest jako konsekwencja zmartwychwstania i wywyższenia Chrystusa.Także w Kol 1,15-20 chrystusowe bycie `pierworodnym wszelkiego stworzenia' pozostaje w zależności od bycia pierworodnym pośród umarłych, czyli od zmartwychwstania następującego po odkupieńczej śmierci, która daje pokój światu. W tym też kontekście należy pojmować preegzystencję Słowa.

W myśli janowej `chwała', którą Chrystus ukazuje tym, którzy uwierzyli w Niego jest ta sama, którą On otrzymuje w swoim `wywyższeniu' (którym jest zmartwychwstanie ale również i krzyż), i ta sama, którą posiadał On zanim świat powstał (J 17,5.24). Jana zwraca uwagę charakterystyczny okrzyk niewiernego Tomasza skierowany do Zmartwychwstałego: Pan mój i Bóg mój (J 20,28), który przywołuje na myśl sformułowanie Prologu: Bogiem było Słowo, odsyłając do sytuacji początkowej: Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo (por.J 1,1).

Podobne prace

Do góry