Ocena brak

Św. MARCIN Z TOURS

Autor /Beatus Dodano /02.04.2012

ok. 316-ok. 397, Syn legionisty rzymskiego, pustelnik pod Poitiers, organizator najstarszego klasztoru w Galii i in. klasztorów, biskup Tours od 371, apostoł Galii, jeden z najpopularniejszych świętych Francji, patron oberżystów i pijaków, otoczony legendami zaczerpniętymi gł. z jego najstarszego żywota Vita Sancti Martini, spisanego ok. r. 400 przez jego ucznia, Sulpiciusa Severusa.

Legenda przedstawia go jako legionistę rz. pełnego miłosierdzia, który ujrzawszy nagiego żebraka u bram miasta, rozerwał swój płaszcz na pół i połową nakrył nieszczęsnego. Tejże nocy ukazał mu się we śnie Chrystus nakryty ową połową płaszcza, co spowodowało nawrócenie Marcina. Jego święto (11 XI) związane jest z wieloma obyczajami lud, we Francji i w in. krajach, także w Polsce.

Gęś św. Marcina. Na św. Marcina, kiedy gęsi są najsmaczniejsze i najtłuściejsze, a chłopi składali z nich panom daninę, objadano się gęsiną bez miary. Wg legendy gęś tak dokuczyła św. Marcinowi, że kazał ją zabić i spożył na kolację, od czego umarł; odtąd gęś jest mu „poświęcana" na św. Marcin.

Obyczaju tego dotyczą liczne przysłowia, jak: „Na Marcina gęś do komina", „Święto Marcina dużo gęsi zarzyna" itd., wróżono też o nadchodzącej zimie z wyglądu kości piersiowej zjadanej gęsi. Marcinowe żytko - diabła warte wszytko jako spóźnione, podobnie jak owies siany na św. Jana 24 VI a. trawa koszona na św. Michała 29IX.

Starszy Pan Bóg niż święty Marcin dostojniejszy, czcigodniejszy. Święty Marcin na białym koniu jedzie w śniegu, rzekomo zapowiedź ostrej zimy.

Plastyka : św. Marcin wyobrażany jako konny legionista rz. (a. jako biskup) dzielący się płaszczem z żebrakiem, na mozaikach Starochrześc., w sztuce śrdw. i nowożytnej: G. David, J. Fouąuet, El Greco, Van Dyck, J. Jordaens.

Podobne prace

Do góry