Ocena brak

Św. Franciszek Asyżu

Autor /Bosman Dodano /11.05.2012

Święty Franciszek z Asyżu, założyciel zakonu franciszkanów, jest jedną z najwybitniejszych postaci chrześcijaństwa. Wspólnie ze świętą Katarzyną ze Sieny są patronami Włoch.

Sw. Franciszek, właściwie Giovanni Bernardone, (1182-1226) urodził się w Asyżu w księstwie Spoleto w środkowych Włoszech. Zdolność do poświęcenia i pokory, a także talenty przywódcze, dzięki którym zjednał sobie tysiące naśladowców, sprawiły, że stał się jednym z najwybitniejszych reformatorów kościoła.

Ojciec przyszłego świętego handlował suknem. Niewiele wiadomo o warunkach, w jakich wzrastał Franciszek, poza tym, że uczęszczał do szkoły przy kościele św. Grzegorza, co wskazuje na to, że jego rodzice byli stosunkowo zamożni. Uczył się francuskiego i łaciny, wykazywał młodzieńcze zainteresowanie romansami rycerskimi śpiewanymi przez trubadurów, chętnie sam prezentował je przed swymi przyjaciółmi, wśród których już wtedy zdobył pozycję dominującą.

Narodziny misji

W roku 1202, w wieku 20 lat, wziął udział w wojnie Asyżu z Perugią i trafił do niewoli, w której przebywał przez ponad rok. Po zwolnieniu zapadł na poważną chorobę, która jak się wydaje, odegrała ważną rolę w przemianie wewnętrznej, jaka w nim zaszła, i wykształceniu się w nim poczucia misji. W roku 1205 w Spoleto miał wizję senną, w której nakazano mu wrócić do Asyżu i czekać na powołanie do nowej służby.

Do nawrócenia Franciszka przyczyniły się również inne wydarzenia: podczas modlitwy przeżył wizję, w której ujrzał Chrystusa, w czasie pielgrzymki do Rzymu zaznał krańcowej nędzy, pokonał strach, dając jałmużnę trędowatemu i w końcu, jak stwierdził, usłyszał głos samego Boga. Stało się to, podczśfś modlitwy w zrujnowanym kościele św. Damiana. Krucyfiks przemówił: „ Idź, Franciszku, i napraw mój dom, który jak widzisz, jest bliski ruiny".

Początkowo Franciszek zinterpretował nakaz dosłownie i odnowił kościół św. Damiana oraz kaplicę św. Marii od Aniołów na równinie pod Asyżem. Jednak wkrótce stwierdził, że wołanie, które doszło go z krucyfiksu, stanowiło przykazanie przykładnego życia w biedzie i pokorze. Choć był osobą świecką, zaczął nauczać na ulicach miasta i zgromadził wokół siebie wielu uczniów.

W roku 1209 z 12 zwolennikami wyruszył w podróż do Rzymu i przekonał papieża Innocentego III, by zaaprobował prostą regułę zakonu. To wydarzenie - ustne zatwierdzenie reguły - stanowiło o powstaniu zakonu franciszkanów, znanego też pod oficjalną nazwą zakonu braci mniejszych. Cel ich życia wyznaczony został przez nakaz wydany przez Chrystusa apostołom, by żyli w ubóstwie i poświęcili się całkowicie służbie bożej. Franciszek i jego towarzysze przysięgli „postępować według nauk Chrystusa i podążać jego śladem". W ciągu kilku lat zakon tak się rozrósł, że franciszkanie nauczali już w miastach na terenie całych Włoch.

Wyrzeczenia

Najważniejszym elementem, który św. Franciszek wniósł do historii chrześcijaństwa, było jego niezwykłe oddanie idei naśladowania Chrystusa w swym życiu i wypełniania Jego nauki tak dosłownie, jak tylko istota ludzka jest do tego zdolna. Współcześni często przedstawiali ubóstwo pozytywnie - na przykład jako pannę młodą, tak jak na fresku Giotta w katedrze w Asyżu, jednak Franciszek uczył, że samo odrzucenie bogactwa nie wystarczyło. Musiało mu towarzyszyć całkowite wyrzeczenie się pragnień. Nazwał swe choroby siostrami i prosił o przebaczenie „Brata Ciało", za to, że kazał mu znosić tak wielkie obciążenia.

Ta chęć zaakceptowania wszystkich rzeczy doczesnych, jako objawienie twórczej miłości Boga. jest równie dobrze widoczna w podejściu Franciszka do świata przyrody. Uważał on naturę za obraz Boga, a jej zrozumienie za krok w kierunku otrzymania łaski. Ze względu na ten aspekt jego nauki mówi się o nim czasem, że jego kazania były tak przepełnione miłością bożą, że nawet zwierzęta przychodziły, by się im przysłuchiwać w zachwycie. W swoich mowach nazywał całe stworzenie swymi siostrami i braćmi. Wychwalał „Brata Słońce" i „Siostrę Księżyc", z radością przyjmował wiatr i wodę, a nawet witał samą „Siostrę Śmierć".

W roku 1212 uczennica Franciszka, Klara Sciffi, założyła zakon kobiecy, który nazwano zakonem klarysek. Ta szlachcianka z Asyżu, która potem miała być znana jako św. Klara, dostała od niego habit i miejsce na klasztor w kościele św. Damiana. Później, około roku 1221. po powrocie z Egiptu dokąd udał się z misją, Franciszek założył tak zwany zakon tercjarzy franciszkańskich,.świeckie bractwo, którego członkowie mieli za zadanie głosić naukę Franciszka i klarysek. W tym samym roku zwołał, liczącą już wtedy 500 braci, kapitułę generalną zakonu i ogłosił nową regułę zakonu, tzw. Secundę.

Franciszek zainteresowany był pracą misyjną poza Włochami. W roku 1212 wyruszył do Ziemi Świętej, lecz jego okręt rozbił się i założyciel zakonu franciszkanów musiał zawrócić. Dwa lata później choroba przeszkodziła mu w zrealizowaniu planów podróży do zajętej przez Maurów Hiszpanii, a w roku 1217 planował wyprawę misyjną do Francji. W roku 1219 złożył wizytę Saracenom w oblężonym mieście Daniietta w Egipcie. Wywarł wielkie wrażenie na muzułmańskich przywódcach, którzy wydali mu zezwolenie na odwiedzenie świętych miejsc w Palestynie.

Jednak niepokoje wśród braci zakonnych sprawiły, że Franciszek musiał wrócić. Wśród mnichów. których postępowanie wyznaczały tylko jego osobisty przykład i prosta reguła, zapanowały waśnie i zamieszanie. Franciszek mianował więc Piotra Katanii administratorem spraw zakonnych. Po śmierci Piotra obowiązki te przejął Eliasz z Cortony. Franciszek określił zasady, którym powinni się podporządkować franciszkanie, a papież Honoriusz III w roku 1223 zaaprobował zreformowaną regułę. Wtedy Franciszek wycofał się z prowadzenia spraw administracyjnych.

Cierpienie

Przez resztę życia trapiła go ciężka choroba, której nabawił się w czasie podróży na Wschód. Franciszek żył w ciągłym bólu i prawie zupełnie oślepł. W grocie górskiej w pobliżu La Verny w roku 1224. miał otrzymać stygmaty (znaki przypominające rany Chrystusa po ukrzyżowaniu), a jego spowiednik, brat Leon. twierdził później, że po śmierci Franciszek wyglądał, jak gdyby właśnie zdjęto go z krzyża.

W roku 1226 zabrano go do Rieti na leczenie, potem przeniesiono do Sieny, a w końcu do rodzinnego Asyżu, gdzie zmarł. 15 lipca 1228 roku został kanonizowany. Jego święto obchodzimy 4 października. Osobowość św. Franciszka, w której łączył potrzebę kontemplacji z zaangażowaniem w pracę misyjną, fascynowała i wciąż fascynuje artystów. W sztukach plastycznych jego atrybutami są habit, ptaki i stygmaty.

Św. Franciszek  Asyżu - WAŻNIEJSZE DATY

1182

Narodziny w Asyżu w środkowych Włoszech

1202

Udział w wojnie przeciwko Perugii, niewola. Po uwolnieniu przybycie do Spoleto

1205

Wizja nakazująca mu powrót do Asyżu; po przyjeździe nakaz odnowienia świątyni; nauczanie na ulicach miasta i gromadzenie uczniów

1209

Podróż do Rzymu, nakłonienie papieża Innocentego III do zatwierdzenia reguły nowego zakonu - franciszkanów

1212

Założenie zakonu klarysek. Przerwana katastrofą statku podróż do Ziemi Świętej

1214

Nie zrealizowane plany podróży misyjnej do okupowanej przez Maurów Hiszpanii

1217

Plany podróży do Francji

1219-23

Wizyta u Saracenów w oblężonym mieście Damietto w Egipcie. Powrót do Włoch wymuszony niepokojami wśród braci zakonnych. Reforma reguły

ok. 1221

Założenie zakonu tercjarzy

1223

Papież Honoriusz III aprobuje zreformowaną regułę

1226

Śmierć w Asyżu

Podobne prace

Do góry