Ocena brak

SUCHET Louis-Gabriel (2 III 1770 - 3 I 1826), ks. Albufery, marsz. cesarstwa

Autor /Erazm123 Dodano /18.06.2013

Ur. w Lyonie, w rodzinie zamożnego kupca jedwabiów. Karierę wojsk, rozpoczął w 1793 jako ppłk 4 bat. ochotników dep. Ardeche. Uczestniczył w oblężeniu Tulonu, gdzie wziął do niewoli ang. gen. 0'Mearę i gdzie poznał Bonapartego. W kampanii wł. 1796 dowodził bat. 18 półbryg. piech., w XI 1797 został jej dow. 1798 po walkach w Szwajcarii mianowany gen. bryg. Następnie szef sztabu Armii Italii pod rozkazami Bruneta, a potem Jouberta. W VII 1799 mianowany gen. dyw., po bitwie pod Novi i śmierci Jouberta dow. Armii Italii.

W kampanii 1800 ponownie szef sztabu Armii Italii, przeniesiony nad kanał La Manche, dowodził w Boulogne dyw. piech., z którą uczestniczył w kampaniach 1805-1807. Po zawarciu pokoju w Tylży dostał tymczasowo komendę nad 5 korpusem. 1808 posłany do Hiszpanii, gdzie brał udział w oblężeniu Saragossy jako dow. jednej z dyw. Jego wielka kariera zaczęła się w IV 1809, kiedy objął dow. nad 3 korpusem, zwanym potem Armią Aragonii.

Okazało się, że był równie dobrym wodzem jak administratorem. Zyskał sobie opinię człowieka uczciwego, w sytuacji gdy większość dow. dorabiała się niezłych majątków na rabunku miejscowej ludności i okradaniu własnych żoł. Przywrócił spokój w Aragonii do tego stopnia, że w Saragossie uruchomiono ponownie uniwersytet. Odniósł też wiele zwycięstw - VI 1809 pod Belchite, V 1810 zdobył Leridę, VI Mequinenzę, I 1811 Tor-tosę, VI Tarragonę.

8 VII 1811 mianowany marsz. Po zdobyciu 9 1 1812 Walencji otrzymał tytuł ks. Albufery i stanowisko gub. prowincji Walencja. Wkrótce też podjął ofensywę na płd., zajął Denię, Peniscolę i Alcoy, a swe oddziały zatrzymał dopiero 30 km od Alicante. Pod jego rozkazami walczyła Legia Nadwiślańska.

15 V 1812 mianowany dow. wojsk w Katalonii. Po klęsce Marmonta pod Arapilami przyjął w Walencji króla Józefa Bonapartego, który schronił się tu, uciekając z Madrytu. W początkach 1813 zmuszony był posłać część swoich wojsk do Niemiec na pomoc cesarzowi. Kiedy Francuzi przegrali bitwę pod Vitorią, zdecydował się opuścić Walencję, z której wyszedł 5 VII 1813 w pełnym porządku. Zatrzymał się w Barcelonie, a na wybrzeżu M. Śródziemnego pozostawił kilka silnych i dobrze zaopatrzonych garnizonów. Za swą działalność nagrodzony w XI 1813 tytułem generalnego płk. gwardii.

W I 1814 pozostawiwszy w Barcelonie 10 tys. żoł. pod dow. gen. Haberta, wycofał się do Gerony. Tu doczekał się hiszp. króla Ferdynanda VII, uwolnionego z internowania w zamku Valenęay. Przeszedł następnie do Francji i dopiero 14 V 1814 opowiedział się po stronie Burbonów. Mianowany dow. 100-tys. Armii Południa, ściągnął z Hiszpanii 17 tys. żoł., których pozostawił w Barcelonie, Saguncie i innych miastach. W czasie Stu Dni dowodził Armią Alp, z którą 20 VI 1815 w zwycięskiej ofensywie dotarł do bram Genewy.

Po abdykacji Napoleona zawarł rozejm z nieprzyjacielem i nie dopuścił do zajęcia Lyonu. Wykreślony przez Ludwika XVIII z Izby Parów, wycofał się do swojej posiadłości wiejskiej. 14 VII 1816 otrzymał na powrót marsz, buławę, a 5 III 1819 godność para. Przyjmowany na dworze, popularny wśród liberalnej opozycji. Zm. w Marsylii, pochowany na paryskim cmentarzu Pere-Lachaise.

Podobne prace

Do góry