Ocena brak

STYL

Autor /Zawisza Dodano /17.04.2012

Całokształt cech charakterystycznych dla kierunku rozwoju sztuki w danym okresie, dla jakiejś dziedziny twórczości a. dla danego twórcy; pot. sposób wyrażania myśli w słowie łub piśmie; pop. sposób pracy, postępowania itd.; z łac. stilus; zob. Rylec.

Nowy styl zob. Kalendarz (rzymski). Stary styl zob. Kalendarz (rzymski). Style datacji, daty początku roku: Styl obrzezania, łac. a circumcisione, od 1 I, używany w staroż. Rzymie, w śrdw. potępiany przez kościół, z czasem przyjęty i uświęcony ustanowięniem w tym dniu święta Obrzezania Pańskiego. W Polsce przeważający od XIV w., obowiązujący od XVI.

Styl marcowy, od 1 III, używany w staroż. Rzymie do 153 r. pne.; w państwie Franków do poł. VIII w.; w Wenecji do 1797; na Rusi do końca XV w.

Styl zwiastowania, od 25 III, używany we Florencji i Pizie do 1749. Styl wielkanocny a. francuski, ruchomy, w którym rok rozpoczyna się w Wielki Piątek a. w Wielką Sobotę, stosowany był gł. we Francji.

Styl bizantyjski, od 1 IX, używany w Bizancjum, w płd. Włoszech do XVI w., zwł. ,na Rusi, gdzie przyjął się powszechnie w końcu XV w. w miejsce stylu marcowego (por. wyżej), zniesiony dopiero przez reformę Piotra I z 1700 r.

Styl narodzenia, łac. a nativitate, od 25 XII, najbardziej rozpowszechniony w śrdw. Europie, używany zwł. przez kurię papieską; w Polsce stosowany obok stylu obrzezania (zob. wyżej) aż do końca XVI w.

Styl to człowiek z Dawnych dziejów rzymskich, 1,3 (ok. 25 pne.) Dionizjusza z Halikarnasu; por. też przemówienie inauguracyjne w Akademii Fr. (1753) G.L.L. Buffona, fr. Le Style c'est l'homme meme.

Podobne prace

Do góry