Ocena brak

Stwardnienie tętnic

Autor /imany Dodano /19.02.2013

Stwardnienie tętnic (arteriosclerosis) oznacza zarówno zmiany patologiczne toczące się w błonie środkowej tętnicy, jak i zmiany w błonie wewnętrznej.

Stwardnienie błony środkowej (sclerosis mediae) nie stanowi przeszkody dla przepływu krwi, lecz prowadząc do sztywności ścian tętnic powoduje zwiększenie ciśnienia skurczowego krwi. Złogi wapnia w błonie środkowej opisywane są jako calcinosis mediae lub „stwardnienie Mönckeberga”

Znacznie większe znaczenie kliniczne ma miażdżyca błony wewnętrznej tętnic (sclerosis intimae), zwana również atheromatosis lub atherosclerosis. Zmiany patologiczne polegają na powstawaniu kaszaków błony wewnętrznej tętnic wskutek nacieków z ciał lipidowych.

Ta postać powoduje zwężenie światła tętnic szyjnych i kręgowych wskutek miażdżycy błony wewnętrznej i jest przyczyną niewydolności naczyń mózgowych z objawami niedokrwienia i udarami mózgu (insufficien-tia vascularis cerebri). Ograniczenie dopływu krwi do tętnic wieńcowych jest przyczyną choroby wieńcowej, przebiegającej z napadami dusznicy bolesnej i zawału serca. Zwężenie tętnicy nerkowej wyzwala nadciśnienie tętnicze (hypertonia renovascvlaris) oraz jest przyczyną patologicznych zmian miąższu nerkowego (nephrosclerosis benigna). Zmniejszenie dopływu krwi do tętnic kręzkowych wyzwala kliniczny obraz niewydolności tętnic krezkowych (insufficientia mesenterica), w którym występuje charakterystyczny ból dławicowy wkrótce po jedzeniu (angina abdominalis). Całkowite zamknięcie światła tętnicy krezkowej wskutek zakrzepu prowadzi do martwicy krezki i jelita, objawiając się obrazem klinicznym „ostrego brzucha”.

 

Podobne prace

Do góry