Ocena brak

Strzała

Autor /Odillo Dodano /01.06.2013

Strzała (sagitta, flśAos) i luk (arcus, %ó£ev), najstarsza broń ludzkości, należą ściśle do siebie. Strzały noszono w kołczanie, wiszącym na ramieniu. W czasie wojny często, by skuteczniej zabijały, maczano je w iiruciźnie albo owijano materiałem palnym i płonące wypuszczano z łuku. Starożytne lady na co dzień Używały strzał jako broni myśliwskiej.

W Biblii strzała w znaczeniu dosłownym często ma podobne znaczenie co miecz i niekiedy w tym samym wierszu wymienia się ją wraz z nim. przedstawiając wspólnie obraz kary i wojny, np.: „Jeśli się nie nawrócicie, miecza swego dobędzie, łuk swój naciągnął i nagotował go (symbolika łuku por. Tęcza); i położył na nim narzędzia śmierci, strzały swe pałającymi uczynił'’ (Ps 7,13 n. — Wig).

Hiob skarży się: „Strzały Boga tkwią we mnie” (6,4); „Łucznikami mnie zewsząd otoczył, nerki mi przeszył nieludzko, żółć moją wylał na ziemię” (16,13 n.). W tym przypadku obrazy te są wyrazem wielorakich cierpień ciężko doświadczonego człowieka.

Wśród różnych obrazów przemijalności życia ziemskiego Księga Mądrości wymienia również strzałę: „Jak gdy się strzałę wypuści do celu, rozprute powietrze zaraz się zasklepia, tak że nie poznasz jej przejścia — tak i my: zniknęliśmy, [ledwie] zrodzeni, i nie mogliśmy się wykazać żadnym znakiem cnoty, aleśmy zniszczeli w naszej nieprawości” (5,12).

W jeżyku poetyckim strzała jest obrazem błyskawicy (por. Syr 43,14; !’h 18,35; 77,18).

Ojcowie Kościoła łączą niekiedy symbolikę strzały z mitem o Erosie (Amor albo Kupido) i Psyche zachowując jego chrześcijańską interpretację (por. Eros i Psyche). Arnobiusz Młodszy pisze w połowie V w.; ..Jego strzały są ostre. Wszystkim wiadomo, że ludzie miłujący świat wyobrazili sobie ducha nieczystego pod postacią Kupidyna napinającego iuk i miotającego strzały, które raniąc wzbudzają zmysłową miłość. Nasz zatem [Amor] będzie miotał ostre strzały, które skutecznie rozniecają umiłowanie królestwa niebieskiego, tak że ludzie porzucą ojca i matkę, i wszystko, co posiadają, a nawet wyrzekną się siebie i pójdą za Nim. Strzały te uwalniają przyjaciół króla, a nieprzyjaciół jego zabijają. Ugodzeni zostają w serce, gdzie znajdują się ich zamierzenia. Gdy bowiem strzały te zwyciężą w naszym sercu, wtedy w duszy naszej zamieszka Chrystus” .

Czym są strzały Boga wyjaśnia św. Augustyn: „» Strzały mocarza ostre«, to są słowa Boże. Oto zostają wypuszczone i przeszywają serca. Kiedy jednak serca zostają przeszyte strzałami słowa Bożego, miłość zostaje pobudzona, a nie zgotowana zagłada. Umie Pan przeszywać strzałami miłości. Nikt też wspanialej nie szyje strzałami rozbudzając miłość niż ten, kto przeszywa słowem. Co więcej przeszywa serce kochającego, żeby'go wspomóc. Przeszywa strzałami, żeby uczynić go kochankiem”.

Strzałami Boga są jednak nie tylko napisane albo wypowiedziane w Jego imieniu słowa, lecz przede wszystkim równe Mu w istocie Słowo — Logos. Izajasz, jako typ Mesjasza, powiada: „»Położył mię jak strzałę wyborną« (sicut sagittam electam; Iz 49,2 — Wig). Strzałą wyborną jest Słowo Boże; kołczanem, w którym jest ukryta strzała — misterium wcielenia” .

„Kiedy mówi: »strzałą wyborną*, wskazuje, że Bóg ma wiele strzał, lecz nie wybornych. Tymi strzałami są prorocy i apostołowie, którzy rozchodzą się po całym świecie (...) Chrystus zaś spośród wielu strzał i rozlicznych synów jest jedyną strzałą wyborną i jednorodzonym Synem.”  A ponieważ Pan Jezus jest miłością, jego pociski są strzałami miłości, którymi rani tych, którzj; za nim postępują.

Wszystkie przytoczone powyżej teksty z pism Ojców Kościoła mówią o strzale Boga. Jest jednak jeszcze strzała, którą człowiek kieruje do Boga, a mianowicie modlitwa. Orygenes pisze:

,,Z duszy modlącego się wychodzi jakby strzała, wyrzucona przez wiedzę, rozum czy wiarę świętego człowieka, by zranić śmiertelnie wrogie Bogu duchy’ które pragną nas oplatać więzami grzechu.” 

Jeżeli człowiek modli się w imieniu i na polecenie Chrystusa, to również jego strzałą jest Chrystus, Logos, tak że wysłana przez Ojca strzała powraca do serca Boga.

Św. Teresa z Aviła miała widzenie, w czasie którego anioł zranił jej serce płonącą strzałą miłości Bożej. Dlatego najczęściej przedstawia się św. Teresę z tym symbolem.

Podobne prace

Do góry