Ocena brak

Struktura liniowo - sztabowo - funkcjonalna

Autor /alpinista Dodano /24.03.2011

Odznacza się tym, że w ramach zasadniczej struktury o charakterze liniowym kierownik korzysta z pomocy organów sztabowych i funkcjonalnych komórek specjalistycznych (np. z pomocy mechanika wydziałowego, kontroli jakości, zaopatrzenia). Komórki te prowadzą działalność uzupełniającą pracę komórek wykonawczych (tzw. ruchu), ale nie naruszają ich odpowiedzialności służbowej (hierarchicznej), co oznacza, że nie mają prawa wydawania im poleceń.

Rozróżnia się organy sztabowe kierownicze i specjalistyczne. Pierwsze obsługują tylko kierownictwo odpowiedniego hierarchicznego poziomu zarządzania, drugie zaś pozostają w odpowiednim zakresie do dyspozycji tych wszystkich, którzy potrzebują ich pomocy. W dyspozycji kierownika danego poziomu zarządzania znajdują się, więc stanowiska doradcze tworzące sztab i stanowiska funkcjonalne, na których zatrudniani są odpowiedni specjaliści. Ta struktura organizacyjna jest stosowana w praktyce najczęściej.

Postępująca specjalizacja zawodowa, wzrost ogólnego poziomu kwalifikacji, zmiany wartościowania w przypadku motywów i bodźców działania, instrumentalizacja zarządzania wywołują zjawiska kryzysowe w obowiązujących powszechnie strukturach hierarchicznych zarządzania. Do najczęściej występujących przejawów niedomagania struktur hierarchicznych należy zaliczyć:

  • niski poziom elastyczności w przystosowywaniu się do zmieniających się

  • warunków działania organizacji,

  • stagnację kwalifikacji z powodu na „zasiedzenia" oraz dążenia do preferowanych pod

  • względem płacowym stanowisk,

  • zjawiska automatyzacji celów pionów, służb czy innych jednostek organizacyjnych,

  • powodujące tarcia kompetencyjne.

Ten stan rzeczy wymusza w sferze zarządzania poszukiwanie nowych rozwiązań strukturalnych, umożliwiających lepsze wykorzystanie personelu oraz zwiększenie kreatywności i wydajności działania zespołów ludzkich. Świadczy to o potrzebie, a nawet o konieczności dostosowywania struktury organizacyjnej instytucji do zmian zachodzących w jej otoczeniu.Im większa jest akceleracja zmian w otoczeniu, tym krótszy powinien być okres funkcjonowania danych form organizacyjnych instytucji.

W związku z powyższym, a także w związku z poszukiwaniem środków i sposobów zdynamizowania instytucji oraz przezwyciężenia wewnętrznych konfliktów między linią a sztabem (czy zarządem a ruchem w instytucjach) obecnie w teorii i praktyce organizatorskiej wiele miejsca zajmują badania i eksperymenty zmierzające do wprowadzenia nowych, bardziej elastycznych, adaptacyjnych i efektywnych form struktur organizacyjnych zarządzania, będących możliwie bliską odmianą struktur organicznych.

Do najbardziej rozpowszechnionych nowoczesnych koncepcji doskonalenia organizacji zarządzania, za pośrednictwem struktur organizacyjnych, należą głównie struktury macierzowe, dywizjonalne, organiczne (zadaniowe, zespołowe), hybrydowe.

Podobne prace

Do góry