Ocena brak

STRUKTURA JĘZYKA

Autor /Ed123 Dodano /08.07.2011

Nie wchodząc w szczegóły i pomijając bardziej specjalne ujęcia, moŜna ogólnie określić język jako szczególny system znaków konwencjonalnych lub szczególnie zbudowany kod wielosemowy, o podwójnej artykulacji. Znaki językowe są diakrytyczne, tzn. róŜnicują się na podstawie pewnego zespołu (wyróŜnionych) cech rozpoznawczych. Pierwsza artykulacja polega na tym, że strony noszące znaczenie i znaczenia są rozczłonkowane (zbudowane z członów) tak,  ze zachodzi systematyczne przyporządkowanie między członami jednej strony (warstwy) a członami drugiej strony (warstwy) wyraŜeń; w ten sposób ukonstytuowane są morfemy czy wyrazy.

Druga artykulacja polega na tym,  że strona nosząca znaczenie ma ponadto własne rozczłonkowanie, któremu nic nie odpowiada po stronie znaczenia; w ten sposób morfemy (wyrazy) ukonstytuowane są jako kombinacje (sekwencje) fonemów. W rezultacie język jawi się jako hierarchia substruktur (warstw): fonemów, morfemów lub wyrazów oraz wyraŜeń zdaniowych (niektórzy proponują przyjąć jeszcze wyŜszą warstwę tekstu lub kontekstu). Fonemy to najmniejsze diakry-tyczne jednostki dźwiękowe (mówimy o języku mówionym jako podstawowej postaci języka), które same nie pełnią żadnej funkcji znakowej, stanowią jednak podstawę diakrytyczności (zróŜnicowania) morfemów i wyrazów. Kombinacje stosunkowo nielicznych fonemów (w systemie fonemów też można się dopatrzyć artykulacji) dają niekiedy bardzo bogaty zasób morfemów (wyrazów) języka.

Dany język konstytuują: system fonemów, słownik, reguły słowotwórcze, reguły składni (konstrukcji prawidłowych, sensownych wyraŜeń), reguły akceptacji wyrażeń (tzn. uznawania zdań, stawiania pytań, wydawania rozkazów itp). Język w normalnej (naturalnej) postaci jawi się nam jako twór społeczny, intersubiektywny, historycznie zmienny.

Podobne prace

Do góry