Ocena brak

Struktura funkcjonalna zarządzania

Autor /alpinista Dodano /24.03.2011

Zaproponowana po raz pierwszy przez F.W. Taylora, zakłada specjalizację funkcji kierowniczych. U podstaw tego typu struktury legło przeświadczenie, iż jeden człowiek nie może znać się na wszystkim, dlatego należy podzielić zakres działania każdego kierownika miedzy wielu kierowników wyspecjalizowanych w wykonywaniu danego rodzaju funkcji .

W ten sposób wykształciła się struktura funkcjonalna zarządzania. Charakteryzuje się specjalizacją personelu kierowniczego w realizacji tylko określonych funkcji, w związku, z czym podwładni podlegają nie tylko kierownikowi służbowemu, decydującego o tym, co ma być wykonane, lecz także kierownikom funkcjonalnym wydającym polecenia i dyspozycje z wielu różnych wyspecjalizowanych komórek organizacyjnych dotyczące sposobu wykonania poszczególnych funkcji.

W strukturze tej powiązania funkcjonalne istnieją niezależnie od podporządkowań służbowych, przy czym sprzężenia służbowe i funkcjonalne zwykle nie pokrywają się ze sobą. Elementem wiążącym jest tu dziedzina pracy. Podział pracy jest z góry zaplanowany i każdy jej odcinek nadzorowany jest przez kompetentnego kierownika. Każdy pracownik w różnych zakresach swej pracy podporządkowany jest wielu kierownikom funkcjonalnym, od których otrzymuje stosowne dyspozycje.

Oznacza to, że każdy wykonawca podlega jednocześnie kilku kierownikom funkcjonalnym, np. robotnik podporządkowany jest kierownikowi (mistrzowi) produkcji w zakresie realizacji procesu technologicznego produkcji, kierownikowi remontów - w zakresie konserwacji i napraw maszyn, obrabiarek i innych urządzeń, kierownikowi kontroli jakości - w zakresie zabezpieczania odpowiedniej jakości produkcji itp. Nazwa funkcjonalnej struktury organizacyjnej wynika stąd, że zarządzanie wypływa z pełnionych funkcji, a nie z samego faktu zwierzchnictwa.

Wydawać się może, że ukształtowanie struktury funkcjonalnej wymaga zerwania z zasadą jednoosobowego kierownictwa i wykorzystania zasady specjalizacji w zakresie funkcji kierowniczych. Struktura ta jednak nie jest sprzeczna z zasadą jednoosobowego kierownictwa (i zasadą jednolitości kierowania), wymaga jednak ścisłej współpracy wyspecjalizowanych kierowników, wzajemnego ich zaufania, zrozumienia i umiejętności rozwiązywania konfliktów. Niewątpliwą trudność sprawia zgranie decyzji wielu kierowników w jedną, spójną całość bez utraty efektywności poszczególnych decyzji „cząstkowych".

W trakcie badań struktur organizacyjnych dostrzeżono, że przekazywanie decyzji specjalistów funkcjonalnych za pośrednictwem kierowników służbowych niepotrzebnie wydłuża drogę łączności i może spowodować zubożenie, zniekształcenie i opóźnienie przepływu informacji. Postanowiono, więc w strukturze funkcjonalnej skomunikować specjalistów bezpośrednio z wykonawcami.

Podobne prace

Do góry