Ocena brak

STRONY I ICH ZASTĘPSTWO PROCESOWE

Autor /Pompejusz Dodano /21.11.2011

Powód (actor) wszczynał proces

Pozwany (reus) był jego adwersarzem. Przeciw niemu wszczęto postępowanie.

Czasem jedna ze stron kumulowała więcej niż jedną osobę. Grupa osób również traktowana była jako strona w procesie.

By proces mógł się toczyć strony musiały posiadać dwa atrybuty:

  1. Zdolność procesową – zdolność do występowania w procesie rzymskim. Nie posiadały jej osoby niedojrzałe, umysłowo chore, niewolnicy i początkowo kobiety, (które zdolność uzyskały w okresie reform Dioklecjana).

  2. Legitymację procesową – możliwość występowania podmiotu w charakterze strony procesowej. Wyróżniano tu dwie:

Legitymacja procesowa czynnauprawnienie do występowania w charakterze powoda

Legitymacja procesowa bierna – możliwość występowania w roli pozwanego, czyli możliwość podjęcia obrony prawnej wobec skargi powoda

Początkowo proces rzymski nie posiadał instytucji zastępstwa procesowego . Pojawiła się ona na drodze procesu formułkowego (proces legisakcyjny strony musiały toczyć osobiście). Proces formułkowy znał dwa rodzaje zastępstwa:

Cognitor – zastępca powołany uroczyście w sądzie w obecności pretora.

Procurator – nieformalny zastępca ustanowiony poza procesem przez jedną ze stron. Najczęściej był nim zarządca majątku strony.

W prawie justyniańskim oba rodzaje zastępstwa zlewają się i wszelkie jego rodzaje określa się jako procurator .

W procesie rzymskim występowali pomocnicy procesowi: mówcy, adwokaci, juryści... Pomagali oni stronie prowadzić postępowanie. W okresie dominatu doszło do wykształcenia się adwokatury w znanej do dzisiaj formie.

ZASTĘPSTWO PROCESOWE.

Swój początek wywodzi z bardzo uciążliwego wymogu w procesie legisakcyjnym polegającego na osobistym prowadzeniu sprawy. Osoby chore mogły z biegiem lat wyznaczać sobie zastępców procesowych, którzy mieli za zadanie bronić jej interesów. W procesie formułkowym zaczęto dopuszczać kognitorów i prokuratorów jako osoby będące zastępcami procesowymi. Kognitor był ustanawiany w sposób formalny w obecności przeciwnika procesowego, prokurator zaś najczęściej był osobą podległa stronie wyznaczającej go na swojego zastępcę a więc pełnił on tę funkcję w ramach szeroko pojętych swoich obowiązków dla danej osoby. Prokuratorów wyznaczały, więc w szczególności osoby zamożne. Zastępca taki miał, więc upoważnienie nadane mu w sposób nieformalny bez obecności przeciwnika a zdarzały się także przypadki go osoba taka nie miała upoważnienia w ogóle ( falsus procurator) Z biegiem lat funkcja kognitora zanikła i pozostał tylko procurator.

Podobne prace

Do góry