Ocena brak

Strategie konkurencyjne Portera

Autor /Sydney Dodano /19.04.2011

 

Michael Porter opisuje trzy konkurencyjne strategie, które – jak sądzi – nadają się do szerokiej gamy organizacji w różnych gałęziach1. Porter sugeruje, że jednostka powinna szczegółowo analizować swoją branżę i następnie zdefiniować niszę konkurencyjną, przyjmując jedną z trzech strategii: zróżnicowania, przywództwa pod względem kosztów albo koncentracji na niszy rynkowej. Celem jest wypracowanie przewagi konkurencyjnej, która będzie najlepiej służyła danej jednostce.

Zróżnicowanie. Firma przyjmująca Strategię zróżnicowania próbuje opracować wizerunek swojego produktu 1ub usług, który w oczach klientów będzie się jawił jako odmienny. Produkt lub usługa mogą być różnicowane według takich cech jak jakość, wzór i usługa. Za zamówienie przemawia fakt, iż organizacja może uzyskiwać wyższe ceny (i w związku z tym wyższy zysk jednostkowy) na produkcie niepowtarzalnym. Powodzenie na tej drodze uzyskały takie firmy jak Rolex Co., BMW (na podstawie wysokiej jakości) i Ralph Luren Womenswear Inc. (na podstawie wizerunku). Czyli zróżnicowanie jest to strategia zakładająca wypracowanie przez jednostkę wizerunku produktu czy usług, który klienci postrzegają jako różny od pozostałych7.

Przywództwo pod względem kosztów. Przedsiębiorstwa mogą przyjąć strategię przywództwa pod względem kosztów, polegającą na dążeniu do maksymalizacji sprzedaży przez minimalizację kosztów jednostkowych (a więc i cen). Firma próbuje zwiększyć łącznie rozmiary sprzedaży, ustalając niski ceny albo znacznie zmniejszając koszty. Niskie koszty można osiągnąć poprzez efektywną produkcję, wzornictwo, kanały dystrybucji i podobne środki. Wielcy detaliści, tacy jak Target, realizują niewielki zysk jednostkowy, ale kompensują to zwiększoną sprzedażą. Wśród przykładów innych firm, które z powodzeniem zastosowały tę metodę, można wymienić Timex Group Ltd., Bic i Motel. Mówiąc inaczej strategia przywództwa pod względem kosztów jest to próba maksymalizacji sprzedaży w drodze minimalizacji kosztów (a więc i cen) jednostkowych7.

Koncentracja na niszy rynkowej. W ramach strategii koncentracji na niszy rynkowej organizacja kieruje swe produkty lub usługi na konkretny obszar w sensie geograficznym lub w sensie grupy konsumentów. Ostatnio firma Campbell Soup Company zaczęła się koncentrować na specyficznych grupach konsumentów, jak np. studenci. Inna firma osiągająca duże sukcesy, która przyjęła tę strategię, to Fiesta Mart Inc. – sieć sklepów spożywczych z siedzibą w Houston, której znaczną część konsumentów stanowią imigranci, zwłaszcza podchodzenia latynoskiego, a zatem w ofercie sklepów powinny się znaleźć meksykańskie napoje orzeźwiające, otręby do obtaczania meksykańskiej potrawy mięsnej tamale oraz tysiące innych produktów poszukiwanych przez różne narodowości reprezentowane w mieście3. Strategia koncentracji na niszy rynkowej to strategia zakładająca koncentrację produktów lub usług w obszarze określonym jako lokalizacja geograficzna lub grupa klientów.

Jednostka może też przyjąć kilka strategii konkurencyjnych równocześnie. Ford Howard Corp. (producent wyrobów papierowych) kładzie nacisk na przywództwo pod względem kosztów, wykorzystując odzyskiwaną miazgę celulozową jednocześnie koncentruje się na klientach zbiorowych, takich jak hotele i restauracje i sprzedaje im wyroby z bibułki. Główny wniosek, jaki wypływa z koncepcji zaproponowanej przez Portera, polega na tym, że jednostka musi mieć w jakiejś postaci przewagę konkurencyjną. Może to być któraś z trzech dziedzin opisywanych przez Portera, jakieś połączenie wszystkich trzech, albo coś zupełnie innego. Bez jakiejś przewagi jednak jednostka może zostać zepchnięta do jedynie biernego reagowania, opisywanego w modelu adaptacyjnym, i dryfować ku ostatecznemu fiasku.

Podobne prace

Do góry