Ocena brak

Strategie działania grup interesu

Autor /Ferdek Dodano /20.07.2011

Herbut wymienia następujący podział grup interesu, biorąc pod uwagę kryterium strategii ich działania: grupy wewnętrzne i zewnętrzne.

Grupy wewnętrzne zostały uznane za legitymizowanych przedstawicieli grup społecznych przez agendy państwa. Są więc akceptowane, co umożliwia im wpływ na proces decyzyjny. Utrzymują dzięki temu bliskie kontakty z rządowymi departamentami. Ich udział w procesie decyzyjnym sprowadza się do funkcji konsultacyjnych lub dostarczania fachowych ekspertyz na żądanie. Dość często jednak grupy stają się również immanentną częścią procesu decyzyjnego i otrzymują określone uprawnienia formalne. W praktyce europejskiej są to wyłącznie wielkie ekonomiczne grupy interesu (związki zawodowe czy organizacje pracodawców). Wypełniają one wówczas funkcję organów quasi- publicznych. Grupy takie mogą cieszyc się zróżnicowanym zaufaniem ze strony decydentów politycznych. Ma to wpływ na ich pozycję i zakres partycypacji w podejmowaniu decyzji, a jest w dużym stopniu uzależnione od dominującego w państwie mechanizmu rozstrzygania konfliktów (rywalizacja vs. konsensus).

Zewnętrzne grupy interesu znajdują poza głównym nurtem procesu decyzyjnego. Nie posiadają oficjalnego uznania decydentów. Może to wynikać z postrzegania grupy jako niezbyt wiarygodnego partnera lub posiadania przez jej członków zbyt małego doświadczenia w określonej sferze. Wiąże się to z brakiem wymaganej fachowości. Ten typ grupy zewnętrznej można określić jako grupa marginalna. Marginalność może być jednak przejściowa, grupa może stosować strategie mające na celu zyskanie zaufania decydentów. Mogą też występować tzw. grupy wyalienowane. Odrzucają one możliwość realizacji swoich interesów w ramach panującego ładu politycznego. Inaczej można je również określić jako dysfunkcjonalne grupy interesu.

Ich liderzy mogą liczyć jedynie na poparcie członków czy zwolenników, a mobilizacja wewnętrzna stanowi ich rację istnienia. Mobilizacja często przesłania sam cel, dla której powstała dana grupa. Porażka w konfrontacji z państwem nie jest zaskoczeniem, ale oczekiwanym rozstrzygnięciem. Traktuje się to nawet jako sprawę pozytywną, gdyż zmniejszenie zaufania do sfery publicznej zwiększa wewnątrzorganizacyjną solidarność i osobiste zaangażowanie. Niejednokrotnie grupy takie stosują metody presji politycznej spoza standardowych sposobów postępowania (na przykład zachęcanie do niepłacenia podatków). Sprawia to, że jeszcze trudniej jest im uzyskać zaufanie władzy państwowej i dostęp do procesu decyzyjnego.

Podobne prace

Do góry