Ocena brak

Strategia udzielania konsultacji pacjentowi

Autor /jolka Dodano /27.05.2014

Strategia udzielania konsultacji pacjentowi jest pozornie łatwa w teorii i niezwykle trudna w praktyce. Jak sama nazwa wskazuje, polega ona na tym, że terapeuta ma udzielać konsultacji pacjentowi, nie zaś całej jego sieci. Płynie stąd ogólny wniosek, że terapeuta stosujący dialektyczną terapię behawioralną nie interweniuje w celu dostosowania środowiska do pacjenta, ani nie konsultuje się z innymi specjalistami w sprawie leczenia pacjenta, o ile pacjent nie jest przy tym obecny. Zgodnie z tą filozofią to pacjent, a nie terapeuta, jest pośrednikiem między terapeutą a innymi profesjonalistami. Zadaniem terapeuty jest udzielanie konsultacji pacjentowi, tak aby mógł skutecznie wchodzić w interakcje ze środowiskiem - nie udziela on konsultacji środowisku, jak ma skutecznie wchodzić w interakcje z pacjentem. Udzielanie konsultacji pacjentowi jest preferowaną strategią zarządzania przypadkiem i być może najbardziej innowacyjnym aspektem dialektycznej terapii behawioralnej.

Strategię tę opracowano z myślą o trzech celach. Po pierwsze, pacjent musi się nauczyć lderować swoim własnym życiem i dbać o siebie, wchodząc w skuteczne interakcje z osobami w swoim środowisku, w tym z personelem medycznym. Strategia udzielania konsultacji pacjentowi wyraża więc wiarę w jego zdolności i stawia na jego umiejętność zatroszczenia się o siebie. Robiąc zbyt wiele dla pacjenta, szczególnie nastoletniego, terapeuta w niezamierzony sposób podważa jego zdolność do osiągnięcia kompetencji, co jest elementem niezbędnym w leczeniu depresji. Po drugie, strategię udzielania konsultacji pacjentowi opracowano po to, żeby redukować „rozszczepienie” pomiędzy terapeutą a innymi osobami wchodzącymi w interakcje z pacjentem. Do „rozszczepienia” dochodzi wtedy, gdy różne osoby w sieci pacjenta mają różne zdania na temat tego, jak go leczyć. W roli osoby udzielającej konsultacji pacjentowi terapeuta unika tego typu sporów. W tabeli 3.3 zebrano konsekwencje przyjęcia strategii udzielania konsultacji pacjentowi. Po trzecie, strategia ta propaguje szacunek wobec pacjenta, ponieważ komunikuje, że jest on osobą wiarygodną, zdolną do przeprowadzania interwencji w swoim własnym imieniu.

Pracując z osobą nastoletnią, terapeuta może stanąć wobec pokusy udzielania konsultacji sieci pacjenta w przekonaniu, że w wypadku osoby niepełnoletniej trzeba częściej wypowiadać się w jej imieniu. Choć niekiedy może tak być, korzystne jest jak najczęstsze udzielanie konsultacji bezpośrednio nastoletniemu pacjentowi. Osoby nastoletnie odnoszą dużą korzyść z poprawiania skuteczności swoich interakcji z innymi, z redukowania „rozszczepienia” oraz przekonania, że są zdolne same dbać o swoje interesy. Terapeuta natomiast może udzielać nastolatkowi konsultacji na temat tego, jak skutecznie komunikować się z członkami rodziny, innymi opiekunami, nauczycielami czy przełożonymi.

Pracownicy personelu medycznego mają zwyczaj, by rutynowo wymieniać się informacjami, które mogą być przydatne dla osoby aktualnie zajmującej się leczeniem pacjenta. Dlatego specjaliści w kręgu terapeuty powinni zostać poinformowani, że stosuje on strategię udzielania konsultacji pacjentowi. Oczywiście konsultacje między specjalistami są wskazane i nie są ograniczane, jednak warunkiem jest to, żeby pacjent był przy nich obecny, a najlepiej, by to on wystąpił z inicjatywą takiej konsultacji. Rzecz jasna, prawie zawsze taka konsultacja będzie wyglądała inaczej i wymagała więcej czasu. Nasze doświadczenie wskazuje jednak, że kiedy krąg specjalistów jest poinformowany o strategii, działa ona bardzo dobrze i w zasadzie w dłuższej perspektywie pozwala zaoszczędzić czas. W przypadku nastolatków o strategii powinni być poinformowani pracownicy szkoły oraz inny personel medyczny opiekujący się pacjentem. Pozwala to zagwarantować, że nastolatek będzie traktowany poważnie, nie zaś karany za bezpośrednie przekazywanie informacji oraz występowanie w obronie własnych interesów (np. gdy w asertywny sposób omawia z lekarzem niepożądane skudd uboczne przyjmowanych leków).

 

Podobne prace

Do góry