Ocena brak

Stosunki polityczne polsko - radzieckie w latach trzydziestych

Autor /Lewin Dodano /02.05.2012

 

W latach trzydziestych polska polityka zagraniczna, do 1932 roku kierowana przez Augusta Zaleskiego, potem przez Józefa Becka, opierała się na koncepcji równowagi sił między dwoma wielkimi sąsiadami: Niemcami i ZSRR.

Polityka ta zakładała, że Polska pełnić będzie rolę neutralnego bufora między nimi, a sąsiedzi powinni docenić zalety wynikające z braku wspólnej granicy. Wiarygodność takiej polityki opierała się na obietnicy, że Polska nie zwiąże się z żadnym ze swych sąsiadów przeciw drugiemu.

Podstawą polityki równowagi były dwa traktaty o nieagresji*: z ZSRR z 1932 roku (przedłużony w 1934 roku) i z Niemcami z 1934 roku. Formalnie poprawnym stosunkom międzypaństwowym polsko-radzieckim towarzyszyły napięcia, wynikające z kwestionującej trwałość państwa polskiego polityki Kominternu.

W 1934 roku Polska sprzeciwiła się francuskim planom przełamania izolacji ZSRR poprzez wciągnięcie go do tzw. Paktu Wschodniego. W 1938 roku, podczas kryzysu czechosłowackiego, stosunki polsko-radzieckie były napięte, ZSRR demonstrował bowiem gotowość przyjścia Czechosłowacji z pomocą, co mogło się dokonać jedynie przez terytorium Polski lub Rumunii.

Wiosną 1939 roku, po przyjęciu przez Polskę gwarancji brytyjskich, ZSRR stał się przedmiotem zabiegów dyplomatycznych obu stron przyszłego konfliktu. Latem 1939 roku rokowania brytyjsko -francusko-radzieckie zostały zerwane, zaś ZSRR podpisał pakt o nieagresji z Niemcami (23 sierpnia).

Tajny protokół do paktu przewidywał, m. in., podział Polski. Atak radziecki na Polskę 17 września 1939 roku i ostateczny układ graniczny z Niemcami, podpisany 28 sierpnia, były rezultatem podjętych wówczas decyzji.

Podobne prace

Do góry