Ocena brak

Stosunek wątroby do przepony

Autor /amanda1 Dodano /10.01.2012

U zarodka ludzkiego wątroba łączy się z przeponą na znacznej przestrzeni. Później wielka wątroba, która jeszcze u noworodka zajmuje znacznie większą cześć jamy brzusznej niż u dorosłego, stosunkowo bardzo się zmniejsza. W związku z tym ku tyłowi od wątroby jama otrzewnej wstępuje ku górze w postaci znanego nam już zachyłka sieciowego górnego, do przodu zaś od wątroby w postaci wąskiej szczelinowatej przestrzeni między wątrobę a przeponę (spatium s. cauum hepalophrenicum); im bardziej zmniejsza się wątroba w stosunku do otoczenia, tym bardziej przestrzenie te wciskają się między nią a przeponę.

Pole to ograniczone jest z przodu i z tyłu obu blaszkami więzadła wieńcowego wątroby (lig. coronańum hepatis); ustawiają się one mniej więcej w płaszczyźnie czołowej, prostopadle do więzadła sierpowatego i do pierwotnego strzałkowego położenia sieci mniejszej; przyczep tych więzadcł do wątroby układa się więc w postaci krzyża. Ramię strzałkowe krzyża tworzy przyczep więzadła sierpowatego i sieci mniejszej; ramię poprzeczne (czołowe) utworzone jest z przyczepu więzadła wieńcowego. Obie blaszki więzadła sierpowatego wątroby ku tyłowi rozchodzą się na prawo i na lewo jako blaszki przednie więzadła wieńcowego wątroby. Obie blaszki sieci mniejszej — również rozchodząc się w stronę prawą i lewą podobnie do poprzednich — tworzą blaszki tylne więzadła wieńcowego. Na mniejszym lewym płacie wątroby po ukończonym rozwoju obie blaszki więzadła wieńcowego przylegają do siebie i zstępując z przepony przyczepiają się do wątroby wzdłuż jej brzegu tylnego. Wolny boczny koniec więzadła wieńcowego stanowi tu tzw. więzadło trójkątne lewe (ligamentum tńangulare sin.). Po stronie prawej w związku ze znaczną wielkością prawego płata wątroby w porównaniu z lewym stosunki są odmienne.

Tutaj obie blaszki więzadła wieńcowego wątroby, jak wspomniano wyżej, nie stykają się z sobą. lecz między nimi leży powierzchnia tylna wątroby, zrośnięta z przeponą. Blaszka przednia więzadła wieńcowego przerzucając się na przeponę ogranicza pole zrostu od przodu, jest to tzw. więzadło wątrobno-przeponowef ligamentum hepatophrenicum), blaszka tylna — ogranicza pole zrostu od tyłu; ponieważ zstępuje ona aż na nerkę, nazywamy ją więzadłem wątrób no-nerkowym (ligamentum hepatorenale). Boczne końce obu blaszek więzadła wieńcowego po stronic prawej schodzą się z sobą wytwarzając, tak jak po stronie lewej, więzadło trójkątne prawe (ligamentum triangulare dextmm). Przebieg linii przyczepu blaszki tylnej więzadła wieńcowego po stronie prawej jest nieregularny; tworzy on krótki, lecz głęboki łuk, wypukłością skierowany ku górze. Łuk ten obejmuje zachyłek sieciowy górny położony między przełykiem a żyłą główną dolną.

Podobne prace

Do góry