Ocena brak

Stosunek pracy na podstawie mianowania (nawiązanie i rozwiązanie)

Autor /Achacy Dodano /05.12.2011

Stosunek pracy na podstawie mianowania odbiega od umownych stosunków pracy. Przy mianowaniu odmienny jest sposób nawiązania stosunku pracy (akt mianowania, ślubowanie), większa jest stabilizacja zatrudnienia pracownika (dopuszczalność rozwiązania lub zmiany stosunku pracy tylko w sytuacjach określonych przepisami). Cechą charakterystyczną mianowania jest możliwość prowadzenia wobec pracownika postępowania dyscyplinarnego. Kary o charakterze porządkowym nakłada upoważniony do tego zwierzchnik służbowy, natomiast kary dyscyplinarne nakładać może jedynie, w drodze orzeczenia, właściwa komisja dyscyplinarna po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego.

W stosunku do niektórych pracowników mianowanych wyłączona została częściowo właściwość sądów pracy (urzędników państwowych, funkcjonariuszy służby pożarnictwa), a powstające w tym zakresie spory rozpatruje kierownik organu nadrzędnego w trybie przepisów k. p. a.. Od jego decyzji pracownikowi przysługuje skarga do NSA .

Występuje tu różny stopień podporządkowania i dyspozycyjności pracownika w stosunku do pracodawcy, krępujący jego swobodę postępowania.

Mianowanie stanowi podstawę nawiązania stosunku pracy w tzw. aparacie publicznym. Jest czynnością jednostronną, która stanowi decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 k. p. a.

Do nawiązania stosunku pracy dochodzi jednak dopiero wówczas, gdy pracownik mianowany zgodzi się na przyjęcie aktu nominacji i tym samym na objęcie obowiązków publicznych z tego aktu wynikających .

Treść stosunku pracy z nominacji regulują przepisy szczególne tzw. pragmatyki służbowe. Przepisy pr. pracy znajdują zastosowanie do mianowania tylko w sprawach nie uregulowanych przepisami szczególnymi.

Pracownikami mianowanymi są m. in. :

a)pracownicy urzędów państwowych - ustawa z dnia 16.09.1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 z późn. zm.),

b)pracownicy służby cywilnej - ustawa z dnia 18.12.1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483 z późn. zm.),

c)pracownicy samorządowi - ustawa z dnia 22.03.1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593),

d)nauczyciele - ustawa z dnia 26.06.1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 z późn. zm.),

e)nauczyciele akademiccy - ustawa z dnia 12.09.1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 385 z późn. zm.)

f)sędziowie - ustawa z dnia 27.07.2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.),

g)sędziowie Sądu Najwyższego - ustawa z dnia 20.09.1984 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2002r. Nr 101, poz. 924),

h)prokuratorzy - ustawa z dnia 20.06.1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 206 z późn. zm.).

Mianowani są także funkcjonariusze tzw. służb zmilitaryzowanych. Z uwagi na inny zakres podporządkowania - konieczność działania na rozkaz - nie są oni pracownikami w rozumieniu art. 2 k. p. . Ich stosunek służbowy ma charakter administracyjno-prawny. Do tej grupy osób należą żołnierze zawodowi, policjanci, funkcjonariusze służby więziennej, funkcjonariusze Straży Granicznej, funkcjonariusze Straży Pożarnej, funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (dawniej Urząd Ochrony Państwa).

Stosunek pracy na podstawie mianowania nawiązuje się z dniem określonym w akcie nominacyjnym, a jeśli dnia tego nie określono - z dniem jego doręczenia. Mianowanie może nastąpić na stałe lub do odwołania, albo na czas określony.

Podobne prace

Do góry